Δημήτρης Παξινός

Είμαστε όλοι εμπρηστές

Μεσημέρι Δευτέρας 16 Ιουνίου, του Αγίου Πνεύματος. Λίγο πριν από το Νεκροταφείο Παπάγου, αριστερά σε ένα όμορφο αλσύλλιο, βρομιά από πλαστικά, γυαλιά, σκουπίδια, έτοιμα για αυτοανάφλεξη. Συνειρμικά έρχεται η εικόνα της πυρκαγιάς, που με τον άνεμο θα εξαπλωθεί σε ό,τι έχει εναπομείνει από τον πάλαι ποτέ δασικό πνεύμονα και φημισμένο από την αρχαιότητα για τη σπάνια χλωρίδα Υμηττό, γιατί για πανίδα δεν μπορούμε να μιλάμε, αφού ελάχιστα πετούμενα έχουν απομείνει από τη ζωοκτόνο ανθρώπινη δραστηριότητα. Οπως επίσης συνειρμικά και η εικόνα του αγανακτισμένου πολίτη, που καταφέρεται εναντίον της Πολιτείας, της Πυροσβεστικής κ.λπ. για καθυστερημένη αντίδραση, εγκληματική αμέλεια, στοχοποιώντας άγνωστους δράστες ως εμπρηστές-οικοπεδοφάγους. Αυτή είναι πλέον μια συνηθισμένη σκηνή που, δυστυχώς, παρακολουθούμε συχνά-πυκνά. Αναθεματίζοντας τους πάντες, χωρίς να παραδειγματιζόμαστε. Οι ευθύνες σαφώς αντιστοιχούν κυρίως σ’ αυτούς που χαράσσουν τη γενική πολιτική, που ψηφίζουν νόμους ασυλλόγιστα με πελατειακά κριτήρια, προεδρικά διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις, που αλληλοκαλύπτουν αρμοδιότητες κρατικών οργάνων με αποτέλεσμα, αντί να συντονίζουν, να αποσυντονίζουν. Και βεβαίως ευθύνονται οι τοπικοί άρχοντες, που επικαλούμενοι έλλειψη κονδυλίων, έλλειψη προσωπικού, δηλώνουν αδυναμία να πράξουν το αυτονόητο, με τη συνδρομή εθελοντών, δηλαδή να προστατεύσουν τον εθνικό μας πλούτο, τη ζωή μας, την αναπνοή μας, καθαρίζοντας το δημοτικό χώρο και προστατεύοντάς τον από τις πυρκαγιές. Ασφαλώς υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που μεριμνούν εγκαίρως για τον καθαρισμό των επικίνδυνων περιοχών της δικαιοδοσίας τους. Δηλαδή, πράττουν το αυτονόητο συνειδητοποιώντας απλώς την αποστολή και το χρέος τους, την ευθύνη τους έναντι των συμπολιτών τους και κατ’ επέκταση έναντι της χώρας.

Βεβαίως, υπάρχουν και εμπρηστές-οικοπεδοφάγοι, αλλά η απόδοση άνευ άλλου τινός της ευθύνης σ’ αυτούς απλώς αποπροσανατολίζει και διαιωνίζει το πρόβλημα που ονομάζεται ανευθυνότητα, και είναι το κυρίαρχο στην άσκηση κάθε είδους εξουσίας στο δημόσιο βίο.

Πέρυσι θρηνήσαμε την καταστροφή του μέλλοντος των παιδιών μας και των επερχόμενων γενεών. Κάποιοι «απόλαυσαν» το σκληρό αυτό θέαμα από τους δέκτες της τηλεόρασής τους συγχέοντας πλέον το πραγματικό με το εικονικό. Κάποιοι πιστέψαμε ότι το πάθημα γίνεται μάθημα και ότι θα μεριμνήσουμε, αρχής γενομένης από ψηλά -όχι από τον Θεό που απηύδησε, αλλά από την ηγεσία του κράτους-, για μια καλύτερη οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών, για έναν καλύτερο συντονισμό των υπηρεσιών και κατ’ επέκταση για μια λιγότερο κακή διαχείριση του πάλαι ποτέ σπάνιου εθνικού μας πλούτου. Αντ’ αυτού παρατηρούμε η ανθρωποκτόνος δραστηριότητα να συνεχίζεται αμείωτη, οδηγώντας στο βάραθρο, στο χάος. Πού να γείρουμε τη ματιά μας και να μην αντικρίσουμε μέσα στους ωραιότερους δασικούς πνεύμονες και ένα μικρό σκουπιδαριό, εύφλεκτο, εμπρηστικό υλικό. Δίπλα σε πολλά εξοχόσπιτα και μια μικρή χωματερή, με ομηρικές μάχες εναντίον της Αστυνομίας, εκεί που θέλουν να δημιουργήσουν ΧΥΤΑ, παλαιάς κοπής όμως.

Κι από κοντά η Ευρωπαϊκή Κοινότητα να προειδοποιεί και να ετοιμάζει κυρώσεις σε βάρος της χώρας για τις παράνομες χωματερές. Ο πταίσας του πταίσαντος και όλοι εναντίον όλων, με τις φωτιές να κατατρώγουν τα σωθικά μας. Αργός θάνατος για όλους. Αλλά τι να λέμε τώρα; Μία η Ζαχοπουλειάδα, μία η Ζιμενσιάδα, απολαμβάνουμε από την καρέκλα μας τα γεγονότα, επιχαίρουμε, μετά βγαίνουμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο και σιχτιρίζοντας την πολιτική κατάσταση πετάμε το τσιγάρο ή το πλαστικό από το παράθυρο.

Posted at 10:00AM Jul 11, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[4]