Γιώργος Δασκαλόπουλος

Πώς είπατε; Ανταγωνιστικότητα;

Είναι ίδιον της (ελληνικής) φυλής να γνωρίζει τα προβλήματα που την ταλαιπωρούν, αλλά να μην τα παραδέχεται και κυρίως να αποφεύγει να τα συζητά. Κάπως έτσι συμβαίνει και στην περίπτωση της οικονομίας. Εδώ και αρκετά χρόνια, και κυρίως μετά την ένταξή μας στο σύστημα του ευρώ, παρακολουθούμε συχνά αυτάρεσκα τους αριθμούς να ευημερούν, ενώ γνωρίζουμε ότι πίσω τους ελλοχεύουν σημαντικά προβλήματα. Το άρθρο των «Financial Times», που προσγείωσε λίγο απότομα χθες την –ενασχολούμενη με τα οικονομικά πράγματα- Ελλάδα, αναμφίβολα έχει συγγραφεί με τη γνωστή αγγλοσαξονική «κομψότητα». Δηλαδή, με πλήρη έλλειψη τακτ. Δεν παύει, ωστόσο, να καταγράφει και ορισμένες αλήθειες. Μία από αυτές αφορά τη διολίσθηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, την οποία άλλωστε διαπίστωσε και η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδος κατά την πρόσφατη έκθεσή της, προειδοποιώντας ότι «το μοντέλο μας τελείωσε». Προκειμένου να αντιμετωπισθεί το φαινόμενο της διολίσθησης της ανταγωνιστικότητας, απαιτούνται η εφαρμογή διαρθρωτικών αλλαγών και η υιοθέτηση πολιτικών που δεν έχουν εφαρμοσθεί. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το σημείο στο οποίο έχει σταματήσει η «συζήτηση» στη χώρα μας. Την ίδια στιγμή, η συζήτηση που δεν έχει προχωρήσει, αφορά τη διαμόρφωση δομών πραγματικής και αυτοδύναμης ανάπτυξης, προϋπόθεση των οποίων είναι οι επενδύσεις. Ποιος όμως θα προχωρήσει σε πραγματικά παραγωγικές επενδύσεις και κυρίως πώς αυτές θα πληρωθούν σε ένα περιβάλλον που ταλαιπωρείται από το μεγάλο κόστος δανεισμού, τα υψηλά εργατικά και τις πιέσεις (δικαιολογημένες από την πλευρά των εργαζομένων) για αυξήσεις αποδοχών; Ηδη οι παράγοντες αυτοί χαλιναγωγούν τις ιδιωτικές επενδύσεις με ουσιαστική ανταποδοτικότητα για την οικονομία. Στο δημόσιο τομέα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, που είναι το σχετικό «εργαλείο», περικόπτεται ολοένα και περισσότερο, προκειμένου να επιτευχθούν οι αναγκαστικοί στόχοι για τη μείωση του ελλείμματος. Οσο για την «ενδιάμεση» επιλογή των συμπράξεων ιδιωτικού – δημόσιου τομέα, αυτή ταλαιπωρείται κατ’ αντιστοιχία από τα προβλήματα και των δύο. Πρόκειται για αδιέξοδο; Πιθανόν, όχι. Το γεγονός όμως ότι ακόμη δεν υπάρχει απάντηση ουσίας διαμορφώνει και το λόγο για τον οποίο οι ξένοι εμφανίζονται να ανησυχούν, έστω κι αν το εκφράζουν με προφανή διάθεση υπερβολής. Και επίσης διαμορφώνει μία κατάσταση η οποία απαιτεί από την κυβέρνηση να δώσει λύσεις για όσα δεν έγιναν κατά την πρώτη «επταετία» του ευρώ στην κατεύθυνση της πραγματικής ανάπτυξης.

Posted at 11:21AM May 08, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]