Γιώργος Δασκαλόπουλος

Ο «θείος» Ματ και οι Ελληνες… όμηροι

Πιθανότατα δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που η χώρα μας βρίσκεται στα πρόθυρα κρίσιμων αποφάσεων για τα ενεργειακά στην Αθήνα αφικνείται ο αρμόδιος για τα θέματα αυτά Αμερικανός αξιωματούχος, ο βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών Μάθιου Μπράιζα. Ετσι και σήμερα η άφιξη του φυσιογνωμικά συμπαθούς Ματ (κατά τους φίλους του) δεν συνδέεται μόνο με την ομιλία του στο συνέδριο του Economist αλλά και με τις προεργασίες του ταξιδιού του πρωθυπουργού στη Μόσχα. Ενα ταξίδι για το οποίο οι πληροφορίες των ΗΠΑ αναφέρουν ότι θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και τη «μοιρασιά» που θα κάνει η ελληνική πλευρά στο παιχνίδι των αγωγών. Αν κρίνουμε από την ειδική έμφαση που έδωσε στον τόνο της ομιλίας του ο πρωθυπουργός από το βήμα του Economist, την Τρίτη το βράδυ, μιλώντας για τον αγωγό South Stream, οι Αμερικανοί έχουν λόγους να ανησυχούν. Ο αγωγός αυτός είναι όχι μόνο οικονομικά ανταγωνιστικός αλλά και πολιτικά ενοχλητικός για τους σχεδιασμούς τους: η βόρεια διακλάδωσή του θα περνά από τη Σερβία εξυπηρετώντας ουσιαστικά τη ρωσική στρατηγική των ευρωπαϊκών δρόμων της ενέργειας. Με δεδομένη την ιδιαιτερότητα που έχει προκύψει για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά τους χειρισμούς περί το Σκοπιανό, τα περιθώρια του Αμερικανού αξιωματούχου είναι μάλλον στενά. Αλλωστε αυτό που περισσότερο απ’ όλα εξέπεμπε ο Κώστας Καραμανλής παρουσιάζοντας την ελληνική ενεργειακή πολιτική το ίδιο βράδυ της Τρίτης ήταν η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά στις επιλογές. Ανεξάρτητα από το πώς θα προχωρήσουν τα θέματα της υψηλής πολιτικής για την ενεργειακή διπλωματία (γιατί η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα απ’ αυτά βρίσκονται ακόμη σε πολύ αρχικό στάδιο), η αντίστοιχη σιγουριά δεν υπάρχει στο εσωτερικό. Στη «χαμηλή πολιτική», δηλαδή στα θέματα που αφορούν στην ενεργειακή επάρκεια των Ελλήνων πολιτών, η κατάσταση είναι κρίσιμη. Το θερινό ενεργειακό ισοζύγιο κρέμεται από μια κλωστή, και η ΔΕΗ δεν κρύβει ότι θα καταφύγει στην πολιτική των προγραμματισμένων διακοπών ρεύματος για την αποφυγή ενός γενικευμένου «μπλακ άουτ». Το παράδοξο είναι ότι ενώ ο ρυθμός αύξησης της ζήτησης είναι γνωστός από ετών (επιτρέποντας έναν προγραμματισμό) οι επενδύσεις και τα έργα στην ενέργεια δεν προχώρησαν. Ενας λόγος αφορά την πεισματική άρνηση της δημόσιας επιχείρησης να «επιτρέψει» την πρακτική εφαρμογή της απελευθέρωσης της αγοράς. Και ένας άλλος λόγος αφορά την έλλειψη βούλησης από την πλευρά της Πολιτείας για την εφαρμογή μιας σύγχρονης και ρεαλιστικής ενεργειακής πολιτικής που θα συνδυάζει κράτος και ιδιώτες με όφελος για τον πολίτη. Ερώτημα λοιπόν παραμένει γιατί την ώρα που προωθείται μια φιλόδοξη ενεργειακή διπλωματία δεν υπάρχει αντίστοιχη τόλμη στα θεωρητικώς πολύ απλούστερα ζητήματα της επάρκειας για τους καταναλωτές, που κινδυνεύουν να γίνουν όμηροι μιας πολιτικής με το δελτίο…

Posted at 11:56PM Apr 10, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]