Γιώργος Δασκαλόπουλος

Μήπως -τελικά- έχουμε ωριμάσει;

H επιστροφή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου από τις Αλπεις συνοδεύθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, από ένα συναίσθημα πικρίας. Η διαφορά, όμως, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια ήταν ότι η πικρία αυτή δεν αφορούσε τόσο στον πρόωρο αποκλεισμό όσο στη γενικότερη απόδοση της ομάδας που δεν έπιασε τις επιδόσεις της πρωταθλήτριας του 2004 στο Euro. Υποπτεύομαι ότι αν ένας αντίστοιχος αποκλεισμός είχε συμβεί το 1995, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα. Διασυρμός των παικτών, επιθέσεις κατά του προπονητή και της ομοσπονδίας, ίσως και δημόσιες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Ας μην ξεχνιόμαστε. Αυτά τα πράγματα συνέβαιναν συχνά στην Ελλάδα των περασμένων δεκαετιών. Υπό το πρίσμα αυτό, είναι μάλλον εντυπωσιακή η ψυχραιμία της κοινής γνώμης, όπως και η ωριμότητα των media, που φρόντισαν να διαμορφώσουν ένα μαξιλάρι ασφαλείας για την ομάδα η οποία πριν από τέσσερα χρόνια έφερε την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης. Ετσι, και αυτή η ιστορία, όπως και αρκετές άλλες πρόσφατες περιπτώσεις «διόρθωσης» των αθλητικών στιγμών δόξας που είχαν προηγηθεί (και ήταν αρκετές, αν συνυπολογίσουμε το στίβο, την άρση βαρών και την κολύμβηση), αντιμετωπίζεται ψύχραιμα. Το ερώτημα είναι αν ο ελληνικός λαός έχει ωριμάσει ή αν, απλούστερα, φροντίζει να κρύψει την πικρία του. Η αλήθεια είναι ότι η μεταπολεμική Ελλάδα «μεγάλωσε» με ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας. Η εθνική δόξα του πρώτου μισού του 20ού αιώνα δεν είχε συνέχεια μετά το έπος του ’40. Αντίθετα, οι πληγές που άνοιξαν σε αυτό το επίπεδο ήταν πολλές. Εύλογο, λοιπόν, να στραφεί η κοινή γνώμη σε άλλα πεδία, τα οποία θα της προσέφεραν την ευκαιρία να γιορτάσει κάτι το ελληνικό. Ο αθλητισμός ήταν μία από αυτές τις διεξόδους στις οποίες πόνταρε όχι μόνο ο λαός, αλλά και η Πολιτεία. Βέβαια, δεν έλειψαν οι υπερβολές, που έκαναν ακόμη και τους διαγωνισμούς τραγουδιού να θεωρούνται εθνική υπόθεση. Φαίνεται, όμως, ότι μετά την Ολυμπιάδα της Αθήνας τα πράγματα άλλαξαν. Ρόλο έπαιξαν και το Euro που προηγήθηκε και τα μετάλλια των Αγώνων. Οι επιτυχίες ήταν τόσο σημαντικές που χόρτασαν το έλλειμμα δεκαετιών. Ομως, η πραγματική ολοκλήρωση ήρθε την ώρα της Τελετής Λήξης της Ολυμπιάδας. Εχοντας πετύχει εκεί που όλοι πίστευαν ότι θα αποτύχουν, το τέλος των Αγώνων βρήκε τους Ελληνες νικητές όχι μόνο σε αθλητικό επίπεδο, αλλά και σε πολιτικό και ηθικό. Δηλαδή, σε εθνικό επίπεδο. Η αξία αυτής της νίκης άλλαξε δραστικά τον τρόπο με τον οποίο όλοι έκτοτε αντιμετωπίζουμε την υπόθεση «επιτυχία». Τις διαστάσεις και τη σημασία της. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο, έχοντας επιτύχει κάτι πολύ υψηλότερο, δίνουμε τώρα στα πράγματα τις διαστάσεις που τους αναλογούν. Χωρίς υστερία, χωρίς υπερβολικές πικρίες και με πολύ μεγαλύτερη ωριμότητα.

Posted at 12:00AM Jun 19, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]