Χρήστος Πασαλάρης

Προς νέο κόμμα με νέο «πλήρωμα»

ET Administrator — Mon, 6 Oct 2008 09:47:25 +0300

Κουρασμένος από τα «γινάτια» των κομματικών ταραξιών, ο κόσμος που στηρίζει τη φιλελεύθερη παράταξη περιμένει από τον Καραμανλή να δώσει σήμερα τη χαριστική βολή του εναντίον εκείνων που του σκάβουν... από «λατρεία» (!!!) το λάκκο...

Σημαδιακή μέρα η σημερινή (όπως και η προχθεσινή, 34η επέτειος από την ίδρυση της Ν.Δ.). Γιατί όχι μόνο ξεκινά η νέα κοινοβουλευτική περίοδος, όχι μόνο κατατίθεται ο νέος Προϋπολογισμός και όχι μόνο συγκαλείται η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., αλλά και γιατί παραπέμπει στην πρώτη πρωθυπουργία Καραμανλή (στις 6 Οκτωβρίου του 1955) όσο και στη μεγάλη εκλογική νίκη του (στις 29 Οκτωβρίου του 1961, με 50%).

Θα έλεγε κανείς ότι αυτές τις μέρες προσφέρεται η μοναδική ευκαιρία να κατεβούν οι 152 βουλευτές της παράταξης στις περιοχές τους (και όχι στα «παράθυρα» της γκρίνιας), να επανακτήσουν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων τους και να αποδείξουν ότι είναι και του λόγου τους «καταλληλότεροι» των αντιπάλων τους...
Να μην ξεχνάνε, δε, ότι αύριο συγκαλεί και ο Γιωργάκης τη δική του Κοινοβουλευτική Ομάδα για να επιτεθεί λάβρος κατά του Καραμανλή, ενθυμούμενος ίσως ότι τέτοιες μέρες, το Νοέμβριο του 1961, ο παππούς του κήρυσσε τον περιβόητο «ανένδοτο» και κέρδιζε τις εκλογές του 1963 και του 1964, μετά τις οποίες ακολούθησαν τα «Ιουλιανά», οι αποστασίες και η... δικτατορία!

Ζαλισμένος και συννεφιασμένος είναι ο κόσμος από τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων και ιδιαίτερα από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Για την οποία ξέρει (όπως το ξέρουν και οι από κει) ότι μόνον ο Καραμανλής μπορεί να τη διαχειρισθεί.

Ολα δείχνουν ότι ο κονιορτός θα κατακαθίσει, οι μεταρρυθμίσεις θα ολοκληρωθούν, ο «ξένος δάκτυλος» θα τα παρατήσει, οι εκλογές θα γίνουν «στην ώρα τους», όταν τα δένδρα που φυτεύονται επί 5 χρόνια (καθαρισμένα, βεβαίως, από τα ζιζάνια) θα έχουν βγάλει τους αναμενόμενους καρπούς... Ως τότε (ίσως κάποια σημαδιακή μέρα όπως η σημερινή) ο Καραμανλής θα είναι έτοιμος να επανιδρύσει το κόμμα του με νέο όνομα και νέο «πλήρωμα»!...

Τότε καμάρι, σήμερα ντροπή

ET Administrator — Mon, 29 Sep 2008 11:16:50 +0300

Καθώς ο πρωθυπουργός ξεκίνησε την εκρηκτική ομιλία της Παρασκευής με τιμητική αναφορά στον Παύλο Μπακογιάννη και καθώς μεθαύριο σύρεται πάλι σε απεργία ο... ασθμαίνων γραπτός Τύπος, αξίζει να θυμίσουμε κάποια γεγονότα που συνέβησαν αυτό το μήνα και ενδιαφέρουν όλους εκτός ίσως των 80.000 «πτωχών Ελλήνων» που προσέπεσαν προχθές στα πόδια της θεάς Μαντόνα!
- Σεπτέμβριο λοιπόν του 1919 ιδρυόταν από το σπουδαίο εκδότη Γεώργιο Βλάχο η εφημερίδα «Καθημερινή» με φανατικά αντιβενιζελική γραμμή. Η αντιστασιακή θυγατέρα του Ελένη την έκανε σημαία της Κεντροδεξιάς. Ο σημερινός ιδιοκτήτης της Αριστείδης Αλαφούζος (ο... «μπουρλοτιέρης» του Μητσοτάκη) στηρίζει και αυτός (έστω επιφυλακτικά) τη Νέα Δημοκρατία.
- Σεπτέμβριο του 1925 ο Θόδωρος Πάγκαλος, πρωτεργάτης τριών δημοκρατικών κινημάτων, παππούς του σημερινού Πάγκαλου, διέλυε τη Βουλή, ανελάμβανε δικτατορικές εξουσίες, έβαζε σκληρό χαλινάρι στον Τύπο και στη συνέχεια αυτοεκλεγόταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να ανατραπεί από τον Κονδύλη και να καταλήξει στη φυλακή.
- Σεπτέμβριο του 1947 η τότε κεντρώα κυβέρνηση, με υπουργό Ασφαλείας τον αντάρτη Ναπολέοντα Ζέρβα, έκλεινε τον «Ριζοσπάστη» του ΚΚΕ, γιατί στήριζε το «Δημοκρατικό Στρατό» του καπετάν Μάρκου. Το Σεπτέμβριο του 1974 ο «Ριζοσπάστης» επανεκδιδόταν όταν ο... δεξιός Καραμανλής νομιμοποιούσε το ΚΚΕ.
- Σεπτέμβριο του 1989 η 17 Νοέμβρη σκότωνε στην Αθήνα το δημοσιογράφο Παύλο Μπακογιάννη, σθεναρό μαχητή της ειρήνης, της συμφιλίωσης και της πολιτικής αλλαγής. Αθανασιάδης και Μομφεράτος είχαν την ίδια τύχη...
Ο Βλάχος, ο Λαμπράκης, ο Μπότσης, ο Αθανασιάδης, ο Βελλίδης, ο Κύρου, ο Κόκκας υπήρξαν καθαρόαιμοι εκδότες. Κοντά τους ο Γαβριηλίδης, ο Καβαφάκης, ο Μελάς, ο Ψαθάς, ο Παλαιολόγος, ο Κωνσταντόπουλος, ο Καραγιώργης, ο Μπακογιάννης και πολλοί άλλοι υπήρξαν οι «χρυσές πένες» της αγωνιστικής δημοσιογραφίας. Οι παλιοί τούς θυμούνται, τους νοσταλγούν, κάποτε τους τιμούν, αλλά πάντα ντρέπονται για το κατάντημα της σημερινής «μιντιοκρατίας»!...

Θέλουν έναν Καραμανλή επαναστάτη

ET Administrator — Thu, 25 Sep 2008 00:00:00 +0300

Πολλά περιμένει από την αυριανή σύναξη της Κεντρικής Επιτροπής ο κόσμος που ψήφισε πέρυσι τέτοιες μέρες τη Νέα Δημοκρατία. Περιμένει να ξαναμπούν όλα τα «πρόβατα στο μαντρί», καθώς έρχονται κρύες νύχτες και καραδοκούν πεινασμένοι λύκοι. Περιμένει από τον αρχιτσέλιγκα να πιάσει με την γκλίτσα του τα άτακτα ζωντανά και να τα ξαναφέρει κοντά του. Περιμένει από τον ίδιο να μετρήσει τα λάθη του, να μάθει να τα σκεπάζει, όπως ήξερε ο θείος του, να διαλέξει καλύτερους βοηθούς και «συμβούλους» και να κάνει ένα νέο, πολύ τολμηρό ξεκίνημα.
Οσοι καταπιάνονται με ιστορικούς παραλληλισμούς θα του θύμιζαν σήμερα μερικά περιστατικά που συνέβησαν τέτοιες μέρες και σημάδεψαν την πολιτική ιστορία μας. Οπως ότι σαν μεθαύριο, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831, οι Μαυρομιχαλαίοι δολοφονούσαν στο Ναύπλιο τον τολμηρό μεταρρυθμιστή Ιωάννη Καποδίστρια. Και όπως ότι σαν σήμερα το 1989 οι τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη σκότωναν στην Αθήνα τον ανατρεπτικό Παύλο Μπακογιάννη, η δε συγκυβέρνηση Τζαννετάκη παρέπεμπε τον Ανδρέα σε δίκη για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Και όπως ότι τέτοιες μέρες το 1993 κάποιοι βαρόνοι των media ανέτρεπαν τον Μητσοτάκη.
«Τι μας τα θυμίζεις όλα αυτά;», θα πουν οι πιο οργισμένοι από τους ψηφοφόρους της Ν.Δ. (που, όπως γράψαμε, καιρός είναι να αλλάξει όνομα και να ξαναγεννηθεί με ό,τι καλύτερο και εντιμότερο και… προπάντων ΦΤΩΧΟΤΕΡΟ στελεχικό δυναμικό διαθέτει). Τα θυμίζουμε γιατί αυτή τη φορά ούτε να δολοφονηθεί κανείς πρόκειται (αφού κανείς δεν είναι τόσο ενοχλητικός για το κρατούν σύστημα) ούτε να αποπεμφθούν κάποιοι κορυφαίοι από το κόμμα για σκανδαλώδη πλουτισμό ούτε ο πρωθυπουργός να ανατραπεί, αφού δεν υπάρχει ο «καταλληλότερος». Η σκόνη που σηκώθηκε θα καταλαγιάσει, ο χρόνος είναι πάντα ο καλύτερος γιατρός, οι βουλευτές που κατέχουν βίλες και πισίνες και θαλαμηγούς και κρυφές καταθέσεις θα εξακολουθήσουν να… κατέχονται από αυτά που κατέχουν και το μόνο που θα μείνει είναι η λαχτάρα του κόσμου να δει έναν Καραμανλή τολμηρό επαναστάτη, ό,τι κι αν αυτό κοστίζει… Θα τον δει;

Μάδημα ναι, ανατροπή όχι

ET Administrator — Mon, 22 Sep 2008 11:11:33 +0300

Δύσκολος μήνας ο Σεπτέμβριος για τη δόλια Ελλάδα. Και ταραγμένος από πολιτικές και εθνικές περιπέτειες. Πώς να μη θυμηθεί κανείς ότι Σεπτέμβριο του 1915 ο Βενιζέλος ερχόταν σε κάθετη ρήξη με τον Κωνσταντίνο. Και ότι τον επόμενο Σεπτέμβριο η πατρίδα χωριζόταν στα δύο. Οτι Σεπτέμβριο του 1922 οι Τούρκοι εξαπέλυαν τη φοβερή σφαγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Οτι Σεπτέμβριο του 1950 αναλάμβανε προτέκτορας της άμοιρης πατρίδας ο Αμερικανός πρεσβευτής Τζον Πιουριφόι και ότι το 1954 καταψηφιζόταν στον ΟΗΕ η πρώτη ελληνική προσφυγή για την Κύπρο. Οτι το 1955 οι Τουρκαλάδες εξαπέλυαν άγριο διωγμό εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης. Οτι την 3η Σεπτεμβρίου του 1974 ιδρυόταν το ΠΑΣΟΚ, με τη λίαν αμφιλεγόμενη πορεία του από Ανδρέα σε Σημίτη και Γιωργάκη. Οτι τον ίδιο πάντα μήνα του 2007 η Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή ξανακέρδιζε τις εκλογές, για να υποστεί όμως και αυτή (εξαιτίας μοιραίων λαθών της) τη σφοδρότερη πολεμική που έγινε ποτέ και που κορυφώνεται αυτές τις μέρες με ορυμαγδό παραγγελμένων δημοσκοπήσεων.
Αυτή την εβδομάδα η κυβέρνηση δέχεται διπλό χτύπημα. Στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ από το ηγετικό μπλοκ του προέδρου Μπους υπέρ των Σκοπίων. Και στο εσωτερικό από την πλειοψηφία των media, που, βέβαια, δεν θέλουν να τη ρίξουν (αφού δεν υπάρχει ούτε ο «καταλληλότερος» για πρωθυπουργός), αλλά να τη... μαδήσουν ως τις εκλογές και να την έχουν στο χέρι τους λιπόσαρκη και... ζητιάνα για αυτοδυναμία... Αναρωτιέται δε κανείς αν οι δύο αυτές επιθέσεις έχουν κάποιο κοινό παρονομαστή, γνωστού όντος ότι ο Καραμανλής έγινε λίαν ενοχλητικός για τον Μπους και το ΝΑΤΟ, με τους αγωγούς και τα βέτο. Κοινός παρονομαστής είναι ότι ούτε οι ξένοι προστάτες ούτε οι μεγαλοβαρόνοι θέλουν ισχυρές κυβερνήσεις. Πικρή πείρα έχει ο Κώστας Μητσοτάκης από το Σεπτέμβριο του 1993. Εκείνος όμως «φαγώθηκε» γιατί απέναντί του ήταν ο Ανδρέας, όχι ο Γιώργος.
Εχει, ωστόσο, και τα καλά του ο Σεπτέμβριος. Τέτοιες μέρες, το 1997, η δόλια Ελλάδα κέρδιζε τη διεξαγωγή των 28ων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Λίγο ήταν; Και έπεται ίσως συνέχεια... Ο μήνας δεν έκλεισε. Ούτε ο χρόνος!

«Επιμένω στον Καραμανλή»!...

ET Administrator — Thu, 18 Sep 2008 00:00:00 +0300

Kρίμα που οι πολιτικοί μας ηγέτες δεν κατεβαίνουν συχνότερα στο δρόμο να μιλήσουν με απλούς ανθρώπους, αγράμματους ίσως αλλά σοφούς, όπως ο παλιός μου φίλος κυρ Γρηγόρης, από τη Νέα Μάκρη. Τον συνάντησα προχθές να ποτίζει το μποστάνι του και να ακούει την «καταραμένη» εκείνη δημοσκόπηση που έφερνε μπροστά το ΠΑΣΟΚ. Μπήκε αμέσως στο θέμα:
‒ Ελα δω, ωρέ κυρ Χρήστο. Μπορεί να μην ξέρω γράμματα αλλά μπορώ να ξεφυλλίσω ετούτο εδώ το μαρούλι, να πετάξω τα σκάρτα και να κρατήσω την καρδιά. Ξέρουμε ότι όλη η αναποδιά ξεκίνησε από εκείνο τον άγριο φορολογικό νόμο. Εγώ λοιπόν ο αγράμματος θα σου αραδιάσω τρεις δεξαμενές από όπου ο κάθε Αλογοσκούφης θα μπορούσε να ποτίσει πλουσιοπάροχα την οικονομία:
‒ Δεξαμενή πρώτη: η εκκλησιαστική περιουσία. Κανένας Ελληνας δεν ξέρει πόσο τεράστια είναι. Μιλάμε για επτασφράγιστο μυστικό. Μόνο εκείνη η Μονή Βατοπαιδίου κατέχει πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ σε ακίνητα. Τι τους θέλουν τέτοιους θησαυρούς οι «Αγιοι»; Τι θα τους κάνουν; Τι φόρο πληρώνουν για τα κέρδη τους από τα ακίνητα;
‒ Δεξαμενή δεύτερη: οι τράπεζες. Ολες τους θησαυρίζουν, όλες τους ξεζουμίζουν καταθέτες και δανειολήπτες χάρη σε αυτή την ορθάνοιχτη ψαλίδα των δέκα μονάδων ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και χορηγήσεων. Τι φόρο πληρώνουν για τα μυθώδη κέρδη τους; Κάτω από το 25%, αντί του 40% που πληρώνεις εσύ, κυρ Χρήστο.
‒ Δεξαμενή τρίτη: ο τζόγος. Ολη η Ελλάδα είναι αφιονισμένη, τρέχει στα καζίνα και στα προποτζίδικα, παίζει στοιχήματα, λότα και άλογα, αγοράζει λαχεία και... φυσικά χάνει! Τα κέρδη των νονών του τζόγου είναι μυθώδη. Οι φόροι ασήμαντοι. Μόνο τα μισά να έπιανε η τσιμπίδα θα έφταναν για να αποδώσει το κράτος το ΕΚΑΣ που μας έκοψαν, εμένα και της κυράς μου, γιατί ξεπεράσαμε τις 14.000 το χρόνο!...
‒ Αυτά, κυρ Χρήστο, και δεν μιλάω για τα περιβόητα τεκμήρια που αν τα εφαρμόσει δίκαια το κράτος θα βουλώσει πολλές τρύπες.
‒ Παρ’ όλα αυτά, σαν ξεροκέφαλος που είμαι, θα επιμείνω στον Καραμανλή. Κάτι μου λέει ότι από ώρα σε ώρα θα βγει από το καβούκι του, θα κατέβει σε μας τους... «χωριάτες», θα πάρει δύναμη από μας και θα κάνει τις μεγάλες αποκοτιές του...
Αν δεν τις κάνει, ε, τότε θα αποδειχθεί και αυτός ένας... περαστικός!...

Ωρα μεγάλων αποφάσεων

ET Administrator — Mon, 15 Sep 2008 10:21:59 +0300

Και τώρα τι; Τώρα όλα οδηγούν σε σκέψεις ανατρεπτικές. Οπως εκείνες του Κωνσταντίνου Καραμανλή που το 1955 καταργούσε τον Ελληνικό Συναγερμό του Παπάγου και ίδρυε την ΕΡΕ. Και που το 1974 καταργούσε την ΕΡΕ και ίδρυε τη Νέα Δημοκρατία...
«Τι υπονοείς;», θα ρωτήσουν πολλοί. Οτι έρχεται ίσως η ώρα που ο σημερινός πρωθυπουργός θα πρέπει να κάνει τις μεγάλες ανατροπές του, να καταργήσει την 34χρονη Νέα Δημοκρατία και να ηγηθεί ενός νέου κινήματος, ως αρχηγός όλων εκείνων (και πέραν των οπαδών του) των πολιτών που επιμόνως τον ψηφίζουν ως «καταλληλότερο πρωθυπουργό»;
Ας θυμηθούμε όμως τα γεγονότα:
Στις 4 Οκτωβρίου του 1955 ο Παπάγος, που είχε μπει στο μάτι του «ξένου παράγοντα», λόγω Κυπριακού, πέθανε από μυστηριώδη αρρώστια. Το Παλάτι επέλεξε το νεαρό Καραμανλή, επιτυχημένο υπουργό Δημοσίων Εργων, ως πρωθυπουργό. Σε πέντε μήνες ο Καραμανλής διέλυσε το διάτρητο Ελληνικό Συναγερμό, ίδρυσε την ΕΡΕ, κέρδισε τις εκλογές με 48%, κυβέρνησε επί οκτώ χρόνια και οδήγησε τη χώρα σε εντυπωσιακή ανάκαμψη.
Επακολούθησαν η ρήξη με το Παλάτι, η αυτοεξορία του επί 11 χρόνια, οι περιπέτειες του Κέντρου, η επτάχρονη δικτατορία και η επάνοδός του το 1974. Τον Οκτώβριο (σημαδιακός μήνας) διέλυσε τη... βαμμένη και ξεπερασμένη ΕΡΕ, για να ιδρύσει τη Νέα Δημοκρατία, να κερδίσει τις εκλογές του Νοεμβρίου με 54%, να κυβερνήσει άλλα έξι χρόνια ως πρωθυπουργός και, τέλος, να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και στις δύο μεγάλες φάσεις της σταδιοδρομίας του ο Καραμανλής, ως αρχηγός, δεν άφησε το κόμμα του να μουχλιάσει και να ηττηθεί. Του άλλαξε όνομα, του φόρεσε μοντέρνα ρούχα, έμεινε ο μπροστάρης και ουδέποτε έγινε απολογητής των χαμένων καπεταναίων του. Αλλωστε, μία από τις αρετές του ήταν ότι ήξερε να σκεπάζει τα λάθη του...
Επειδή λοιπόν ο λαός μας έχει μάθει να ψηφίζει αρχηγούς (όπως αρχηγό ψηφίζει και σήμερα ως «καταλληλότερο», ενώ ταυτόχρονα μαστιγώνει το κόμμα του) έρχεται ίσως η ώρα που ο 52χρονος (από χθες) Καραμανλής θα κάνει τον ανατρεπτικό ανασχηματισμό του και λίγο προ των εκλογών θα πρέπει να τεθεί επικεφαλής ενός νέου μεταρρυθμιστικού κινήματος, με ό,τι καλύτερο θα περισώσει από τη σημερινή Ν.Δ. και με ό,τι πιο ζωντανό, αδιάφθορο και... ασκητικό διαθέτει ο τόπος μας... Πώς θα το βαφτίσει; Ας το αφήσει στον κόσμο που τον ακολουθεί, τον πιστεύει, τον λατρεύει και τον βλέπει ως το «τελευταίο χαρτί» για τη δόλια πατρίδα.

Ωρα να αρνηθούμε τη λέξη «Μακεδονία» στο νέο όνομα

ET Administrator — Thu, 11 Sep 2008 16:35:24 +0300

Κάποια μέρα αυτό το άθλιο κατασκεύασμα που αυτοαποκαλείται «Δημοκρατία της Μακεδονίας» θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Ως τότε δεν έχουμε κανένα λόγο να ιδρωκοπάμε για όνομα «κοινής αποδοχής». Τα βέτο μας να είναι καλά…
Τα γράφουμε αυτά σήμερα που γίνεται στη Νέα Υόρκη η τελευταία συνάντηση του διαπραγματευτή Μάθιου Νίμιτς με τον Ελληνα Αδαμάντιο Βασιλάκη και τον Σκοπιανό Νίκολα Ντιμιτρόφ. Τελευταία προ των αμερικανικών εκλογών, με τον εν λόγω διαπραγματευτή να πιέζεται ασφυκτικά από την ασθμαίνουσα δυάδα Μπους-Κοντολίζα για ένα όνομα που θα βολεύει τους εγκαθέτους των Σκοπίων και θα διασφαλίζει το γιγαντιαίο κατασκοπευτικό δίκτυο της CIA στο προτεκτοράτο.
Σε υπέρβαση της ελληνικής θέσης που θέλει «ένα και μοναδικό όνομα για πάσα χρήση» θα ρίχναμε σήμερα την ιδέα για μία ακόμη πιο σκληρή γραμμή σαν απάντηση στην πρόσφατη κατρακύλα του Γκρούεφσκι, που όρια δεν έχει. Να δηλώσει δηλαδή η Αθήνα ότι δεν δέχεται πλέον ούτε τη λέξη «Μακεδονία» στο νέο όνομα του κρατιδίου. Και να συστήσει στο σπιθαμιαίο γείτονα την επιστροφή του στην προ της 8ης Αυγούστου 1944 επίσημη ονομασία «Βαρντάρσκα» (από το σλαβικό όνομα του ποταμού Αξιού, δηλαδή Βαρδάρη), που την άλλαξε ο Τίτο σε μυστική συνεννόηση με την Ιντέλιτζενς Σέρβις… Η Ελλάδα δεν έχει να χάσει τίποτε από τη σκλήρυνση της στάσης της, πέραν από τη διπλοπροσωπία της ηγεσίας Μπους, που ούτως ή άλλως φεύγει από τη μέση…
Ο Κώστας Καραμανλής (που γιορτάζει την Κυριακή τα 52 χρόνια από τη γέννησή του) και η υπουργός του Ντόρα Μπακογιάννη ήταν αγέννητοι όταν τη δόλια Ελλάδα ήρθε να κυβερνήσει ο πολύς Τζον Πιουριφόι, που τέτοιες μέρες το 1950 ανελάμβανε καθήκοντα πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα. Πέρασαν από τότε 58 χρόνια. Τα πάντα άλλαξαν. Ο Καραμανλής υπέγραψε βαρυσήμαντες συμφωνίες με τον Πούτιν. Η Ντόρα ύψωσε βέτο στο Βουκουρέστι. Τέτοιες αποκοτιές ήταν αδιανόητες εκείνα τα χρόνια. Η μόνη αντίδραση της Ουάσιγκτον ήταν να παραφουσκώσει τον Βαρδαρίτη πρωθυπουργό των Σκοπίων σε γελοίες αλυτρωτικές κορόνες. Σαν να ξεχνούν ότι στη «Βαρντάρσκα» στενάζουν φοβισμένοι κάπου 100.000 Ελληνες εγκατεστημένοι εκεί (ιδιαίτερα στο Μοναστήρι, από όπου και η καταγωγή του γράφοντος) από το 1900 ως το 1949. Και μαζί με αυτούς η πανσπερμία των Βαρδαριτών, Σλάβων, Βουλγάρων, Αλβανών, Τούρκων και Τσιγγάνων που αποτελούν τον πληθυσμό των δήθεν Μακεδόνων.
Η Αθήνα, λοιπόν, δεν έχει παρά να περιμένει ένα από τα δύο: Είτε το σπιθαμιαίο κρατίδιο θα βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλη του αμέσως μετά τις αμερικανικές εκλογές είτε θα μπει στη διαδικασία της αποσύνθεσης, με άγνωστες συνέπειες για τις ισορροπίες στη Βαλκανική…

Ο Καραμανλής παραμένει κυρίαρχος του παιχνιδιού

ET Administrator — Mon, 8 Sep 2008 11:01:09 +0300

Εφυγε ένα από τα πιο κρίσιμα Σαββατοκύριακα των τελευταίων ετών. Τρέχει ένας από τους πιο ταραχώδεις και αινιγματικούς Σεπτέμβρηδες της μεταπολεμικής εποχής. Παίζεται, στα κρυφά και στα φανερά, ένα πολύ ύποπτο πολιτικό παιχνίδι. Αναμφισβήτητος όμως κυρίαρχος του παιχνιδιού, ως την ώρα, είναι ο πρωθυπουργός.
Ο κόσμος (αυτός που επίμονα τον ψηφίζει επί έξι χρόνια ως «καταλληλότερο») σημείωσε την αξιοθαύμαστη αυτοκυριαρχία του χθες και προχθές στη Θεσσαλονίκη. Ο δήμαρχος τον «βράβευσε» με το χρυσό μετάλλιο της υπομονής. Ο νομάρχης απόρησε γιατί «δεν κρατάει μαστίγιο»! Οι σοβαρότεροι αναλυτές των από κει εφημερίδων αναγνωρίζουν τον πολιτικό ρεαλισμό του. Και κάποιοι μιλούν για σκοτεινό παρασκήνιο με σκοπό την ανατροπή του πριν από τις αμερικανικές εκλογές...
Στην πολύχρονη σταδιοδρομία μου γνώρισα 35 πρωθυπουργούς. Ελάχιστοι είχαν την παροιμιώδη ψυχραιμία του Καραμανλή, ελάχιστοι αντίκριζαν με το δικό του χαμόγελο τα μεγάλα προβλήματα, ελάχιστοι έδειξαν τέτοια επιμονή στη ρήξη τους με το παρελθόν και ελάχιστοι αψήφησαν, όπως αυτός, το πολιτικό κόστος των εσωτερικών μεταρρυθμίσεων και των εξωτερικών τολμημάτων...
Η προχθεσινή ομιλία του στη ΔΕΘ αλλά και η χθεσινή συνέντευξή του έπεισαν τον κόσμο ότι καλά κάνει και τον ψηφίζει στα γκάλοπ ως καταλληλότερο πρωθυπουργό. Μήνυμα που ο ίδιος εισπράττει χωρίς ίχνος αλαζονείας, γι’ αυτό και δεν επιλέγει την καταφυγή σε πρόωρες εκλογές. Και δεν θα το πράξει, εκτός βέβαια αν ντόπιος ή ξένος δάκτυλος αναστατώσει τον τόπο, όπως συνέβη (παραδόξως κατά Σεπτέμβριο πάντα μήνα) άλλοτε με τον Βενιζέλο (1915-16), άλλοτε με τον Ανδρέα (1989-1995) και άλλοτε με τον Μητσοτάκη (1993).
Οπως και να ‘ναι, από σήμερα ο Καραμανλής έχει να λογαριαστεί με όλους εκείνους τους κορυφαίους του στελεχιακού δυναμικού του που κατέχονται από ό,τι κατέχουν (δηλαδή είναι σκλάβοι του πλούτου τους) και όχι μόνο, αλλά μάχονται συν γυναιξί και τέκνοις να το αβγατίσουν. Γιατί είναι βέβαιο ότι ο Καραμανλής (αν και ο ίδιος είναι ευκατάστατος) δεν θα πει ποτέ το αμίμητο του Ανδρέα για κάποιους συντρόφους του: «Ε, είπαμε να κάνουν στον εαυτό τους κάποιο δωράκι, όχι όμως και 500 εκατομμύρια»!...
Θα σκεφτούν ίσως μερικοί: «Μα τι έπαθε ο Πασαλάρης και... λιβανίζει τον Καραμανλή;». Δεν έπαθε τίποτε. Απλώς έρχονται εθνικές στιγμές που ο πρωθυπουργός της χώρας έχει όλους τους λόγους να στηριχθεί από όλους και ιδιαίτερα από αυτούς που δεν «τα πιάνουν» για να τον στηρίζουν...

Σφάζονται ποιο από τα δύο θα κάνει μεγαλύτερη ζημιά

ET Administrator — Thu, 4 Sep 2008 10:40:34 +0300

Το ΚΚΕ της Αλέκας Παπαρήγα και ο ΣΥΝ των Αλαβάνου και Τσίπρα ξεσπαθώνουν ποιο από τα δύο θα κάνει αυτές τις μέρες τη μεγαλύτερη ζημιά στην κυβέρνηση της χώρας (αφού οι… «βόμβες μεγατόνων» του ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκαν τρακατρούκες!). Από σήμερα, λοιπόν, ξεκινούν θορυβώδεις κινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, αποφασισμένα να συγκρουσθούν μέχρις εσχάτων με την εξουσία…

Υποτίθεται ότι αυτά τα δύο κόμματα που συγκεντρώνουν, κατά τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, το 18% των ψηφοφόρων (αλλά αλληλοσφάζονται αλύπητα) είναι οι κινητήριες δυνάμεις των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων προοδευτικών που είναι διεσπαρμένοι τόσο στα δύο κόμματα εξουσίας όσο και στις εκτός Βουλής αριστερές οργανώσεις ή παραμένουν ανένταχτοι…

Οπερ σημαίνει ότι οι Ελληνες αριστεροί στερούνται ηγετικής προσωπικότητας της εμβέλειας Καραμανλή ή Παπανδρέου (ή έστω Ζαχαριάδη) που να τους συνενώσει σε ένα ενιαίο κίνημα. Γι’ αυτό και τα ποσοστά τους θα μείνουν στο σημερινό ύψος, αν δεν πέσουν πάλι στο… συμφωνημένο από τους Τσόρτσιλ-Στάλιν «9%» με εκείνο το παλιόχαρτο της Μόσχας του 1944…

Και πώς να μην πέσουν όταν το επίσημο κείμενο (εισήγηση) του ΚΚΕ εν όψει του 18ου Συνεδρίου του (Φεβρουάριος 2009) που ήρθε προ ημερών στο φως αποκαλύπτει μια αναπάντεχη επιστροφή στο δογματικό Σταλινισμό.

Δικαιολογεί τα φοβερά εγκλήματα του Στάλιν στη δεκαετία του ’30, αποδίδει την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ (1991) σε «ξένο δάκτυλο» και σιωπά αιδημόνως μπροστά στα σπουδαία επιτεύγματα του… «αδελφού Κ.Κ. Κίνας» που άνοιξε διάπλατα τις θύρες της χώρας στον… καπιταλισμό!

Πώς να μην πέσουν τα ποσοστά τους όταν οι άκαπνοι ταραξίες του ΣΥΝ άλλο δεν ξέρουν από την ασύστολη καταστροφολογία και άλλο δεν κάνουν από το να πυροδοτούν (εκ του ασφαλούς) εξεγέρσεις, να οργανώνουν καταλήψεις, να καλύπτουν κουκουλοφόρους που καίνε σημαίες, να αιχμαλωτίζουν πρυτάνεις και να κακοποιούν υπουργούς…

Τα 90 χρόνια από την ίδρυσή του (Σεπτέμβριος 1918) και τα 40 χρόνια της ΚΝΕ γιορτάζει αυτές τις μέρες το ΚΚΕ. Το όραμά του ήταν εξαρχής η «δικτατορία του προλεταριάτου» και η «Λαϊκή Δημοκρατία». Από την αντεθνική διακήρυξή του υπέρ της «ενιαίας ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης» (Σεπτέμβριος 1923) ως την απερίσκεπτη αποχή από τις εκλογές του 1946 που οδήγησε στο φοβερό Εμφύλιο, η διαδρομή του αμαυρώθηκε από σειρά βαρύτατων πολιτικών λαθών τα οποία έριξαν βαριά σκιά στις λαμπρές σελίδες της Αντίστασης (τέτοιες μέρες του 1941 ιδρυόταν το ΕΑΜ, αλλά και ο ΕΔΕΣ) και στους χιλιάδες μάρτυρες που έπεσαν εκείνα τα χρόνια για τη λευτεριά της πατρίδας…