Χρήστος Πασαλάρης

Το πιο τραγικό περιστατικό που γνώρισα στο επάγγελμα

Στις 300 λέξεις που μου έδωσαν οι σχεδιαστές αυτών των σελίδων θα σας διηγηθώ σήμερα (Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών) αυτή την πιο συγκινητική ιστορία που γνώρισα στα 66 χρόνια της σταδιοδρομίας μου:

Ο Στέφανος και η Μαριάννα ήσαν δύο μαθητές στο Λύκειο της Καλλιθέας. Εμεναν στην ίδια πολυκατοικία, ήσαν «φιλαράκια», πολύ αγαπημένα. Ορφανός από μητέρα, ο Στέφανος μοιραζόταν την αγάπη του πατέρα του με τη μητριά του. Μονάκριβη η Μαριάννα, αγαπούσε με πάθος τη μανούλα της. Διάβαζαν μαζί τα παιδιά, διασκέδαζαν παρέα, μυστικά δεν είχαν. Πού και πού ο Στέφανος ύψωνε τα χέρια και φασκέλωνε ένα γύρο κραυγάζοντας: «Γιατί ζούμε, ρε Μαριάννα;». Αλλά του περνούσε καθώς η κοπέλα τύλιγε τρυφερά τη μέση του με το λεπτό χέρι της.

Ο πειρασμός των ναρκωτικών δεν άργησε. Δύο συμμαθητές τους, ο Αλέξανδρος και η Πόπη, τους στρίμωξαν ένα πρωί στις τουαλέτες του σχολείου και τους έχωσαν στο στόμα από ένα τσιγαριλίκι. Το ρούφηξαν, έβηξαν, δάκρυσαν, «ε, δεν ήταν δα και τίποτε σπουδαίο!». Δοκίμασαν δεύτερο στην καφετέρια, μαζί με ένα σφηνάκι. Τους ήρθε μια πρωτόγνωρη ζαλάδα: «Οχι άλλο, Στέφανε, αγάπη μου», έκανε η Μαριάννα. «Μην ανησυχείς, γλυκιά μου, το ελέγχω…», χωράτεψε ο Στέφανος. Ηρθαν όμως όλα τα άλλα: τα χάπια, η κόκα!… Επεσε σε βαθιά μελαγχολία το κορίτσι. Κάτι κατάλαβε η μάνα, την αγκάλιασε, τη φίλησε: «Πες τα μου όλα, καρδιά μου, είμαι κοντά σου, θα σε στηρίξω…».

Εμπλεξε άσχημα και ο Στέφανος, έγινε άλλος άνθρωπος. Τον κατάπιε η ηρωίνη, έφτασε σε απόγνωση, εκλιπαρούσε για σωσίβιο: «Μαριάννα, μη μου φεύγεις, έλα να πετάξουμε μαζί!». «Στέφανε, αγάπη μου, είμαι κοντά σου, να, πάρε τη φλέβα μου, κάρφωσέ με!». Εφυγαν από το σχολείο, το ’σκασαν από το σπίτι, γύριζαν εδώ κι εκεί, έκλεψαν τσάντες, βγήκαν στην παρανομία…

Ενα σούρουπο χώθηκαν σε κάποιο ερείπιο στον Κολωνό για τη μοιραία δόση τους. Με θολό μάτι ο Στέφανος κάρφωσε τη βελόνα και άδειασε το θάνατο στη δεξιά φλέβα του. Ξάπλωσε στην αγκαλιά της Μαριάννας, σανίδωσε το κορμί του, γούρλωσε τα μάτια του και έμεινε στον τόπο. Αρπαξε σαν τρελή τη σύριγγα η Μαριάννα, τον φίλησε στα μάτια και βάλθηκε να τρέχει, να τρέχει, να τρέχει, ως εκεί που την περίμενε η δόλια μάνα, στο πατρικό σπίτι. Την τύλιξε στην αγκαλιά της, πνίγηκαν στο κλάμα: «Μάνα, ο Στέφανος πέθανε, μάνα, σώσε με»! «Καλώς όρισες, καρδιά μου. Ελα πάλι κοντά μου να κάνουμε μια καινούργια αρχή»…

Και ξανάρχισαν τη ζωή με εκείνη τη θεία δύναμη που δίνει η αγάπη της μάνας. Και με το δόλιο Στέφανο να τους στέλνει από ψηλά τη δική του αγάπη παρέα με τα 3.000 αδικοχαμένα Ελληνόπουλα που βρήκαν το θάνατο από ναρκωτικά στα δώδεκα τελευταία χρόνια…

Posted at 12:00AM Jun 26, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]