Χρήστος Πασαλάρης

Οι εργατοπατέρες αντιμέτωποι με μια εξοργισμένη κοινωνία!..

Kάτι δεν πάει καλά με τις απεργίες. Κάπου τα έχει θαλασσώσει η κυβέρνηση καθώς ταλαντευόταν επί μέρες ανάμεσα στους δημοκράτες του σαλονιού, που θεωρούν την απεργία «ιερόν και απαραβίαστον δικαίωμα», και σε εκείνους που την κατηγορούν ότι αν και μπορεί να προλαβαίνει τις απεργίες δεν το πράττει. Και έτσι οι «ξεσαλωμένοι» εργατοπατέρες (ιδίως αυτοί που προέρχονται από τη Δεξιά) έχουν όλη την άνεση να σκλαβώνουν βάναυσα την κοινωνία προκειμένου να επιτύχουν κλαδικούς στόχους και να παραμένουν στις καρέκλες τους. Η ζημιά όμως που έκαναν αυτές τις μέρες οι «φορτηγατζήδες» στην αγορά και την οικονομία είναι από τις μεγαλύτερες των τελευταίων ετών. Εν έτει 2008 η δύστυχη Ελλάδα ταλαιπωρείται από καπεταναίους συνδικάτων που έχουν ασκηθεί να χορεύουν στο ταψί την εξουσία. Και τούτο προς μεγάλη ικανοποίηση της εξτρεμιστικής Αριστεράς, που στόχος της είναι η διάλυση των πάντων, αρκεί να φύγει από τη μέση ο αδιόρθωτα «καταλληλότερος» Καραμανλής! Βάλτε με το μυαλό σας όμως πώς θα αντιμετώπιζαν τους «διακόπτες» και τα «χειρόφρενα» οι σύντροφοι Αλαβάνος και Τσίπρας, αλλά και η Αλέκα Παπαρήγα, αν σήμερα κυβερνούσαν αυτοί αντί του Καραμανλή. Θυμάμαι πώς αντιμετώπισε τα εκβιαστικά συνδικάτα ο Κώστας Καραγιώργης, διευθυντής του «Ριζοσπάστη» το 1946, όταν το πανίσχυρο τότε σωματείο των Εργατών Τύπου απειλούσε με απεργίες που θα σήμαιναν κλείσιμο των εφημερίδων. Μας μάζεψε όλους τους συντάκτες και μας έστειλε στο τυπογραφείο και στο πιεστήριο να μάθουμε αστραπιαία τις λινοτυπικές μηχανές και το πιεστήριο για να βγάλουμε εμείς την εφημερίδα, ως απεργοσπάστες. «Μα, σύντροφε, το σωματείο είναι δικό μας, ο πρόεδρος είναι στέλεχος του κόμματος», του φώναζε ο κομματικός εκπρόσωπος. «Δικός μας, ξεδικός μας, δεν με νοιάζει, αυτό που με νοιάζει είναι να βγάλω την εφημερίδα», απαντούσε ο Καραγιώργης! Βέβαια οι... «ξεροκεφαλιές» αυτές και κάτι άλλες τον οδήγησαν στη μαρτυρική εξόντωσή του από τους ζαχαριαδικούς στη Ρουμανία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...
Το ρόλο όμως αυτό («εγώ θα βγάλω την εφημερίδα ο κόσμος να χαλάσει») θα μπορούσαν να παίξουν σήμερα οι οργανώσεις προστασίας του καταναλωτή.
Πώς; Δίνοντας στη δημοσιότητα τα ονόματα, τα τηλέφωνα και τις διευθύνσεις όλων αυτών των «προέδρων» και «γενικών» που κάνουν κατάχρηση του «ιερού δικαιώματος», έτσι ώστε οι πολίτες που ταλαιπωρούνται και ζημιώνονται και καταστρέφονται οικονομικώς να τους βομβαρδίζουν με επιστολές και τηλεφωνήματα, ακόμη και με πολιορκίες στα λημέρια τους, ώσπου να τους πέσει αυτός ο αλαζονικός πυρετός με τον οποίο εμφανίζονται στα «παράθυρα».
Οσο για την κυβέρνηση, ας μάθει να προλαμβάνει το κακό, αφού έτσι κι αλλιώς υποχωρεί -κάποτε αδόξως- στις πιέσεις των εργατοπατέρων,
αναγνωρίζοντας ότι κάποια από τα αιτήματά τους είναι δίκαια...

Posted at 01:48PM May 15, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[1]