Χρήστος Πασαλάρης

Οι «βαρόνοι», οι «βεντέτες» και η απαξίωση του Τύπου

Ωρα να αποχαιρετήσω σήμερα (83η επέτειο των γενεθλίων μου) για ένα μήνα τους αναγνώστες που με τιμούν, καθώς οι γιατροί με φόρτωσαν με δύο αναγκαίες εγχειρήσεις που θα με κρατήσουν μακριά έως τις 15 Αυγούστου.

Φεύγω με την ελπίδα ότι δεν θα ξαναζήσουμε αυτές τις μέρες περιπέτειες όπως εκείνη των «Ιουλιανών» του 1965, με τη μοιραία σύγκρουση Κωνσταντίνου-Παπανδρέου, που τελικά οδήγησε στη δικτατορία, ούτε όπως εκείνη του πραξικοπήματος Ιωαννίδη στην Κύπρο (15 Ιουλίου 1974), που οδήγησε στο διαμελισμό, αλλά και στην πτώση της χούντας.

Αυτές τις εθνικές περιπέτειες, από την Κατοχή με τη μεγαλειώδη Αντίσταση (1941-44) ως τους εμφυλίους πολέμους (1944-49) και από τα «Ιουλιανά» του 1965 έως την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, φωτίζω με τις προσωπικές εμπειρίες μου στο νέο βιβλίο «Οι βαρόνοι των media, χθεσινοί και σημερινοί», που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες ο οίκος «Λιβάνη».

Πρέπει να με συγχωρήσει ο αναγνώστης που, παρά τις αρχές μου, κάνω εδώ προβολή ενός βιβλίου μου, αλλά θα με δικαιολογήσει αν μάθει ότι και αυτό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στους σπουδαστές της δημοσιογραφίας, αφού οι δικές μου εισπράξεις θα διατεθούν εξ ολοκλήρου σε αριστούχους που δυσκολεύονται να πληρώσουν τα δίδακτρά τους.

Από την άλλη μεριά, το βιβλίο αυτό ρίχνει φως στο ρόλο των βαρόνων του Τύπου, καθώς έζησα από κοντά, στα 66 χρόνια της σταδιοδρομίας μου, ως διευθυντής των μεγαλύτερων αθηναϊκών εφημερίδων και ήλθα σε σύγκρουση με τους περισσοτέρους, πάντα για λόγους αρχής. Θα απορήσει εν τούτοις ο αναγνώστης μαθαίνοντας ότι η γνωριμία μου μαζί τους ξεκίνησε από την Αντίσταση, αφού οι δέκα σπουδαιότεροι «βαρόνοι» υπήρξαν μαχητές της ΕΠΟΝ και άλλων αντιστασιακών οργανώσεων, έβγαζαν χωνί και έβαφαν τους τοίχους με κίνδυνο της ζωής τους.

Σήμερα άλλοι εξ αυτών έφυγαν από τη ζωή, άλλοι αποσύρονται υπέρ των τέκνων τους, όλοι όμως παίζουν βαρύνοντα ρόλο στα δημόσια πράγματα, όπως ελεεινό ρόλο παίζουν και αρκετές «βεντέτες» του δικού μας «σιναφιού», που ευθύνονται για τη σημερινή απαξίωση της ελληνικής δημοσιογραφίας. Αυτής που είδε τις ενδοξότερες ημέρες της στα πρόσωπα του Φαρμακίδη, του Πολυζωίδη, του Μάγερ, του Γαβριηλίδη, του Κονδυλάκη και όλων όσοι έφυγαν από τη ζωή πάμπτωχοι, αλλά ελεύθεροι!... Γι’ αυτό και έμειναν στην Ιστορία του Τύπου και την εθνική μνήμη...

Posted at 10:22AM Jul 14, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[7]