Χρήστος Πασαλάρης

Η δόλια πατρίδα βουλιάζει.Ωρα για τολμηρές λύσεις!

Τέσσερις άνδρες σημάδεψαν κατά καιρούς τη δημόσια ζωή της χώρας αυτές τις πρώτες μέρες του Ιουλίου. Αξίζει να τους θυμίσουμε γιατί έδρασαν σε περιόδους βαθιάς πολιτικής σήψης και εθνικής κρίσης. Και αποτελούν «μαθήματα» για τους σημερινούς.

Ο πρώτος ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Σαν αύριο, στις 4 Ιουλίου του 1928, σχημάτιζε την τελευταία του κυβέρνηση, αφού προηγουμένως είχε διπλασιάσει την Ελλάδα (αλλά και «μαυριστεί» το 1920). Ενα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1929, μέσα σε παγκόσμια οικονομική κρίση, ψήφιζε το περιβόητο «ιδιώνυμο» για την «προστασία του καθεστώτος», περιοριστικό των ατομικών ελευθεριών, όπως επιβαλλόταν, λόγω αναρχίας.

Ο δεύτερος ήταν ο Νικόλαος Πλαστήρας, τρεις φορές πρωθυπουργός, επαναστάτης το 1922 και κινηματίας υπέρ του Βενιζέλου το 1933, αγωνίστηκε σθεναρά υπέρ της «λήθης», εναντιώθηκε στην εκτέλεση του Μπελογιάννη, παραμερίστηκε από τους Αμερικανούς υπέρ του Παπάγου το 1952 και πέθανε πάμπτωχος στις 26 Ιουλίου του 1953, αφήνοντας στην Ιστορία το σπουδαιότερο πρότυπο έντιμου πολιτικού με παροιμιώδη απέχθεια προς το χρήμα, προσόν λίαν δυσάρεστο για τους σημερινούς.
Τρίτος ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο «Νάσερ της Ελλάδος», όπως ο ίδιος ήθελε να αποκαλείται, άνθρωπος των Αμερικανών ως την ώρα που αρνήθηκε, διά του Μαρκεζίνη, να τους παραχωρήσει βάσεις για τον πόλεμο του Ισραήλ κατά των Αράβων. Ανατράπηκαν αμφότεροι, μέσω του Πολυτεχνείου, υπέρ του «μπουνταλά» ταξίαρχου Ιωαννίδη, που οργάνωσε το πραξικόπημα στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974.

Τέταρτος, αλλά «περαστικός», ο επίσης έντιμος Τζαννής Τζαννετάκης, που σαν χθες, στις 2 Ιουλίου του 1989, σχημάτιζε τη συμμαχική κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-Συνασπισμού («συγκυβέρνηση») και έστειλε τον Ανδρέα στο Ανώτατο Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Στις μέρες μας πολλοί θυμούνται τους τρεις πρώτους, κάποιοι άλλοι, εξοργισμένοι από την αναρχία, ψιθυρίζουν ότι «ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται πάλι». Και πολύ ολίγοι αναρωτιούνται αν το πείραμα της «συγκυβέρνησης» Νέας Δημοκρατίας-Συνασπισμού θα μπορούσε να επαναληφθεί ώστε να περάσουμε στην ταχύτερη δυνατή μεταρρυθμιστική αναγέννηση. Προς το παρόν όμως η πατρίδα βουλιάζει στην κινούμενη άμμο της παγκοσμιοποίησης, με το ενάμισι εκατομμύριο των απαιτητικών εισβολέων της, με την εθνική γλώσσα της νερωμένη θανασίμως, με τους βάρβαρους γείτονες να ακονίζουν τους οδόντας των και με το σημερινό πολιτικό σύστημα αιχμάλωτο της μίζας και της συναλλαγής... Ποιοι και πώς και πότε θα τη λυτρώσουν; Είναι το μεγάλο ερώτημα...

Posted at 04:12PM Jul 03, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]