Χρήστος Πασαλάρης

Από την Αριστερά των 79 εδρών στο σημερινό «παλαιοπωλείο»!

Καθώς η… τρισυπόστατη ελληνική Αριστερά ξεκινά αύριο νέες καταλήψεις στις ανώτατες σχολές για να εμποδίσει την εφαρμογή του νόμου – πλαισίου και καθώς δύο νεογέννητες τρομοκρατικές οργανώσεις αναπτύσσουν δράση χωρίς να καταδικάζονται από τους «συντρόφους» Αλαβάνο, Τσίπρα και Παπαρήγα, οι παλαιοί αγωνιστές της Αντίστασης αναπολούν εν σιωπή τις δόξες της Αριστεράς πριν από μισό αιώνα, σκεπτόμενοι ότι έτσι όπως την ταλαιπωρούν οι σημερινοί άκαπνοι κληρονόμοι της οδεύει προς το τέλος της.
Για ποιες δόξες μιλάμε; Για εκείνη τη μεγάλη εκλογική νίκη της ΕΔΑ του Γιάννη Πασαλίδη, τέτοιες μέρες, στις 11 Μαΐου του 1958, όταν με 24,4% και 79 έδρες έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Το γεγονός κατατρόμαξε τότε την αμερικανοκρατία όσο και τη σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ, τόσο που αμφότερες έβαλαν τα δυνατά τους να την ψαλιδίσουν, πράγμα που επέτυχαν.
Ηταν η τρίτη φορά που ο κόσμος της Αριστεράς προτίμησε την επικράτησή της με δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά οδηγήθηκε σε λάθος δρόμο. Κατά τις δύο προηγούμενες (Δεκέμβριο του ’44 και Απρίλη του ’46) η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε την ένοπλη ρήξη και φυσικά έχασε, αφού η δόλια Ελλάδα είχε παραχωρηθεί κατά 90% στην Αγγλία με εκείνο του άθλιο «χαρτάκι» που υπέγραψαν ο Τσόρτσιλ και ο Στάλιν στη Μόσχα τον Οκτώβρη του 1944.
Εκτοτε η Αριστερά άλλαζε συνεχώς αρχηγούς, το ΚΚΕ διασπάστηκε σε εξωτερικού και εσωτερικού, αλλά αθροιστικά η δύναμή του δεν υπερέβη το 12%, όπως περίπου είχε συμφωνηθεί στη Μόσχα και όπως το ήθελε η Ουάσιγκτον, όταν παρέλαβε την ευθύνη της Ελλάδας το 1946 και την έβαλε να… θηλάζει από το δόγμα Τρούμαν και το σχέδιο Μάρσαλ, τραβώντας την από τις αγκάλες της Μόσχας.
Η διάσπαση της Αριστεράς σε αλληλοσπαρασσόμενα κόμματα και σε ακροαριστερά και τρομοκρατικά «μαγαζάκια» ωφέλησε -ποιον άλλον;- το παντοδύναμο σύστημα… Με σκουριασμένες αγωνιστικές πρακτικές, η Αριστερά ξέμεινε σε άλλες εποχές (πίσω ακόμη και από το Μάη του ’68). Αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθεί το προοδευτικό κίνημα στη σημερινή κοινωνική απομόνωση. Γιατί; Διότι με αυτές τις καθημερινές καταλήψεις, τα συλλαλητήρια, τις πορείες, τις απεργίες, τις κόκκινες σημαιούλες και τις συνεχείς «αιχμαλωσίες» του λαού για ψύλλου πήδημα, αλλά και με την αδίστακτη καταστροφολαγνεία, η Αριστερά δεν θα ξαναπάρει ποτέ το 24,4% του 1958. Εκτός και αν παραδειγματιστεί κάποτε από το ρεαλιστή Χριστόφια της Κύπρου, που έχει ομολογήσει ανοιχτά ότι το «κρατούν σύστημα» δεν μπορεί να ανατραπεί ούτε με γκαζάκια ούτε με καταλήψεις. Μπορεί όμως να βελτιωθεί με δημοκρατικές διαδικασίες προς όφελος του λαού και επί ζημία των κρατούντων…

Posted at 02:57PM May 19, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[1]