Χρύσανθος Λαζαρίδης

Το νόμιμο, το ηθικό και το σωστό…

O κ. Βουλγαράκης υποστήριξε πως «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»…
Κάνει λάθος! Ο,τι είναι «νόμιμο» δεν είναι, αναγκαστικά, και «ηθικό».
Για παράδειγμα, η μοιχεία έχει πλήρως αποποινικοποιηθεί, άρα είναι «νόμιμη». Αλλά δεν θεωρείται «ηθική συμπεριφορά»…
Ισχύει και το αντίστροφο: Ο,τι είναι «ηθικό» δεν είναι κατ’ ανάγκην και «νόμιμο». Η Αντιγόνη του Σοφοκλή διάλεξε αυτό που της επέβαλλε η συνείδησή της παραβιάζοντας το νόμο (του Κρέοντα). Στην περίπτωσή της το «ηθικό» δεν ήταν και «νόμιμο»...
Ομως, το πολιτικό πρόβλημα
είναι αλλού:
Το «νόμιμο», το «παράνομο» και η διάκριση ανάμεσά τους είναι, λίγο ως πολύ, σαφή πράγματα. Η νομιμότητα έχει «αντικειμενική υπόσταση».
Αλλά η «Ηθική» είναι πολύ πιο «υποκειμενική».
Αν ένας άξιος πολιτικός προασπίζεται αποτελεσματικά και υπηρετεί ανεπίληπτα το δημόσιο συμφέρον, αλλά… «απατά» τη σύζυγό του, αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι από μας θα του το «συγχωρούσαμε». Κι ας μην το θεωρούμε απολύτως «ηθικό».
Ομως, τι συμβαίνει όταν κάποια ΜΜΕ, προκειμένου να χτυπήσουν μια κυβέρνηση ή να γκρεμίσουν έναν «ενοχλητικό» υπουργό, υιοθετούν διαφορετικά κριτήρια «ηθικής συμπεριφοράς» κάθε φορά; Τι συμβαίνει όταν κάποιοι κάνουν την Ηθική «λάστιχο» ή τη μετατρέπουν σε ανήθικο πρόσχημα;
Γνωστός πολιτικός αποπέμφθηκε δύο φορές από την κυβέρνηση, όχι γιατί «παρανόμησε», όχι γιατί διέπραξε «ηθικό παράπτωμα», αλλά γιατί μπήκε στο «στόχαστρο» κάποιων...
Προκύπτουν λοιπόν τρία συμπεράσματα:
Πρώτον, ο πολιτικός, πέρα από «νόμιμος» οφείλει να έχει και «δημόσιο ήθος»: δηλαδή να προασπίζεται το δημόσιο συμφέρον πάνω από το προσωπικό του.
Δεύτερον, ο ηγέτης οφείλει να επιδεικνύει «ανώτερο ήθος». Ανάμεσα σε πολλά άλλα οφείλει να υπερασπίζεται συνεργάτες του, που «εξωθεσμικά κέντρα» προσπαθούν να τους «δολοφονήσουν» ηθικά για ασήμαντα ή ανύπαρκτα «παραπτώματα».
Τρίτον, αν ο ηγέτης δεν υπερασπιστεί πολιτικούς που οφείλει να προστατέψει (γιατί βάλλονται άδικα), τότε θα αναγκαστεί, κάποια στιγμή, να «καλύψει» πολιτικούς που δεν πρέπει (γιατί οι πράξεις τους δεν είναι «υπερασπίσιμες»).
Αν αφήσει τα «εξωθεσμικά κέντρα» και τα «παπαγαλάκια» τους να «ξεπατώνουν» τους συνεργάτες του, τελικά θα βρεθεί χωρίς συνεργάτες. Ή θα αναγκαστεί να υπερασπιστεί συνεργάτες τους οποίους θα ’πρεπε, μάλλον, να αποπέμψει μόνος του.
Αν δεν κάνουμε αυτό που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει, τότε θα αναγκαστούμε να κάνουμε αυτό που δεν μας ωφελεί, όταν είναι πλέον αργά...
Αυτό το τελευταίο δεν το έχει πει ο… κ. Βουλγαράκης.
Ούτε ο Σοφοκλής.
Το είπε ο Νικόλα Μακιαβέλι.
Και το άφησε υποθήκη στους, ανά τους αιώνες, «Ηγεμόνες»…

Posted at 12:00AM Sep 12, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]