Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Παγκοσμιοποίηση και αμνοερίφια

Από παλιά γνώριζα πως οι ελληνοποιήσεις αφορούσαν ποδοσφαιριστές και αθλητές της πάλης και της άρσης βαρών. Από τα υστερικά ελληνικά ΜΜΕ, το Πάσχα πάντοτε και τα Χριστούγεννα με τις γαλοπούλες, μαθαίνω πως υπάρχει και ζήτημα ελληνοποίησης και αμνοεριφίων. Ενα θέμα που ξεσηκώνει τους δημοσιογράφους και κατ’ επέκταση τους καταναλωτές. Πιθανότατα τα ελληνοποιημένα ξένα πρώην ζωντανά να κατηγορούνται για αλλοίωση της εθνικής φυσιογνωμίας του ελληνικού ζωικού βασιλείου. Πιθανότατα κάποιοι να υποπτεύονται την παρουσία ξένου δάκτυλου για την απάμβλυνση κάθε ντόπιας αντίδρασης στην επέλαση και κυριαρχία ξένων προτύπων στις γαστρονομικές μας συνήθειες!
Η παγκοσμιοποίηση λοιπόν χτυπάει αλύπητα σε όλα τα επίπεδα. Τη βλέπουμε παντού δίπλα μας. Πέρα από τα αμνοερίφια παρατηρούμε πως ξένα πρότυπα αλλά και αλλοδαπές προσωπικότητες καθορίζουν την ατζέντα θεμάτων που σοβαρά απασχολούν την ελληνική κοινή γνώμη. Στη Γιουροβίζιον στέλνουμε τραγουδάκια αμερικάνικα -με ομογενείς μάλιστα συχνά αοιδούς- ενώ στο ποδόσφαιρο (αλλά και στο μπάσκετ) «ύποπτοι» κατά τα άλλα Τούρκοι και Σκοπιανοί πρωταγωνιστούν καταλυτικά, γκρεμίζοντας προκαταλήψεις και κάθε είδους εθνικιστικό σκεπτικισμό. Στο ποδόσφαιρο ο Βραζιλιάνος Ριβάλντο κυριαρχεί συνήθως στην επικαιρότητα ενώ αλλοδαποί προπονητές συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των φίλαθλων λαϊκών στρωμάτων.
Ζούμε λοιπόν καθημερινά με την παγκοσμιοποίηση. Και είναι τουλάχιστον υποκριτική η τακτική πολιτικών και τηλε-μοδάτων αναλυτών να την εξορκίζουν σαν υπεύθυνη για κάθε είδους κακό. Η παγκοσμιοποίηση δεν επιβάλλει πολιτικές. Αυτές είναι αποτέλεσμα επιλογών των κυβερνήσεων που οι λαοί εκλέγουν. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η παγκοσμιοποίηση δεν έχει και σκοτεινές πλευρές. Αυτές όμως προέρχονται από τους ταχύτατους ρυθμούς με τους οποίους κινούνται πληροφορίες και οικονομικές συναλλαγές. Καθώς και από την εγγύτητα πια που υπάρχει ανάμεσα σε ηπείρους, χώρες και αγορές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το φάσμα της πείνας που απειλεί την υφήλιο. Η παγκοσμιοποίηση έχει προκαλέσει ευημερία. Πάμπτωχοι και λιμοκτονούντες μέχρι πριν από λίγο Ινδοί και Κινέζοι καταναλώνουν τώρα κρέας και ποσότητες ψωμιού. Τα ζώα που εκτρέφονται για να καλύψουν αυτές τις ανάγκες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων απαιτούν κι αυτά τροφή. Ανεξαρτήτως εθνικότητας, είτε ελληνικά δηλ. είτε ξένα, τα αμνοερίφια χρειάζονται φαγητό για να μεγαλώσουν. Αποτελούν λοιπόν κι από μια άλλη πλευρά αντικείμενα των κινδύνων της παγκοσμιοποίησης. Παράλληλα, οι νέες ευαισθησίες για το περιβάλλον οδηγούν στη χρήση βιοκαυσίμων για υποκατάσταση του πετρελαίου. Αυτό όμως σημαίνει αλλαγή των καλλιεργειών. Κι ακόμη λιγότερα, ως συνέπεια, σιτηρά για το τραπέζι των ανθρώπων και τις στάνες των ζώων.
Ενας συνάδελφός μου εδώ στο Woodrow Wilson Center στην Ουάσιγκτον, ο δημοσιογράφος των «Τάιμς» του Λονδίνου Misha Glenny, δημοσίευσε πρόσφατα ένα συγκλονιστικό βιβλίο για τη διεθνή εγκληματικότητα (McMafia). Aποκαλύπτει εκεί πως ο ηλεκτρονικά συνδεμένος πλανήτης διευκολύνει μια αλυσίδα πολύπλοκων και παράνομων συναλλαγών που καλύπτουν το 1/5 της παγκόσμιας οικονομίας! Και που αφορούν διακινήσεις αφορολόγητων τσιγάρων, ναρκωτικών, ανθρώπινων υπάρξεων, όπλων και ραδιενεργών υλικών.
Η παγκοσμιοποίηση προκαλεί λοιπόν προβλήματα. Από την εξάπλωση όμως της ευημερίας – κι όχι λόγω φτώχειας.

Posted at 11:45AM May 05, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]