Ανδρέας Ανδριανόπουλος

«Με ολίγη νεοφιλελευθερισμού»

Για πολλούς απέθαντους νεο-σοσιαλιστές στην Ελλάδα (καμιά φορά και με ήτα μετά το λάμδα), η φιλελευθεροποίηση και ο νεοφιλελευθερισμός είναι καταραμένες λέξεις. Και περιμένουν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Καραμανλή με αναφορές στην αναδιανομή του εισοδήματος, με φόρους κατά των λεγόμενων «εχόντων» (των μοναδικών δηλαδή που συνεισφέρουν ουσιαστικά στην κοινωνία δημιουργώντας πλούτο και αυξάνοντας τα δημόσια έσοδα) και με οράματα σοσιαλιστικών μετασχηματισμών.

Θα ξεκαρδίζονταν στα γέλια στο εξωτερικό ακούγοντας παρόμοιες πολιτικές θέσεις. Στην Ελλάδα, βέβαια, έχουν ακόμη ακροατήρια. Κατά βάση κομματικά. Και ορισμένα Μέσα Ενημέρωσης. Των οποίων οι κύριοι αναλυτές είναι συνήθως απόφοιτοι της κομμουνιστικής Αριστεράς. Οσοι βέβαια δεν πρόλαβαν να πιάσουν την καλή. Και σε βάρος του δημόσιου τομέα (προμήθειες, εργολαβίες, ή με «αγώνες» υπέρ των φτωχών κ.λπ.) να κατορθώσουν να γίνουν πολυεκατομμυριούχοι.

Σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο οι σοσιαλδημοκράτες ψάχνονται. Κι αναζητούν διεξόδους στα αραχνιασμένα τους ιδεολογικά θέσφατα με ενέσεις φιλελευθεροποίησης. Ακόμα και με ιδέες ξεκάθαρου νεοφιλελευθερισμού. Διατηρώντας πάντα τα στοιχεία κοινωνικής ευαισθησίας που τους χαρακτηρίζουν. Το εγκυρότερο πολιτικό περιοδικό στον κόσμο, το βρετανικό «Prospect», εμφανίστηκε τον Ιούνιο με κεντρικό θέμα την προτροπή προς το Εργατικό Κόμμα: «Φιλελευθεροποιηθείτε ή Πεθάνετε». Με κεντρικό αξίωμα πως «για να επιβιώσει το Νέο Εργατικό Κόμμα θα πρέπει να γίνει νεοφιλελεύθερο»!

Στους Ελληνες πρωταθλητές της υποτιθέμενης υπεράσπισης των λαϊκών δικαιωμάτων τέτοιες απόψεις προκαλούν ανατριχίλα. Αυτές οι θέσεις όμως ακουμπούν στην πραγματικότητα. Σε μια κοινωνία εκτεταμένης φοροδιαφυγής, ονείρων γρήγορου –και κατά το δυνατόν άκοπου– πλουτισμού, με πολίτες που μηχανεύονται τρόπους για την αγορά καινούργιου αυτοκινήτου και την απόκτηση νέου σπιτιού και που αγωνιούν απλά για την ανασφάλεια που προκαλείται από τις εξελίξεις για το αύριο, οι τοποθετήσεις των Ελλήνων αριστερών ακούγονται σαν χριστιανικό ευχολόγιο στην καρδιά της Κόλασης.

Διάβασα διάφορα ειρωνικά σχόλια για την πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου να μαζέψει διεθνείς προσωπικότητες στη Χαλκιδική –ανάμεσά τους Νομπελίστες και διάσημους δημοσιογράφους, καθηγητές και πολιτικούς– για να συζητήσουν τα πιο πιεστικά θέματα της διεθνούς, οικονομικής κυρίως, σκηνής. Προφανώς για τους πανέξυπνους σχολιαστές θα ήταν περισσότερο αποδοτικό να συγκαλέσει κάποια κομματική σύναξη με σοσιαλιστές συνθηματολόγους της δεκαετίας του ‘70.

Και διατυπώθηκε και έκπληξη για τη δική μου παρουσία εκεί. Εντυπωσιάστηκαν οι σχολιαστές από την προσέλευση κάποιων διάσημων ξένων. Το γεγονός πως κάποιοι απ’ αυτούς ήσαν συνάδελφοί μου σε Ιδρύματα του εξωτερικού δεν τους προβλημάτισε. Με τον Misha Glenny, για παράδειγμα, μπορούμε να είμαστε ταυτόχρονα εταίροι και ερευνητές στο Woodrow Wilson Center στην Oυάσιγκτον ή με τον Rony Heifez να βρισκόμαστε στο Χάρβαντ. Το να είμαστε όμως μαζί στο Συμπόσιο της Σύμης στη Χαλκιδική είναι παράδοξο για κάποιους, όπως γράφτηκε, μεγαλοπασόκους!

Το ακατέργαστο Σοσιαλιστικό Κίνημα στην Ελλάδα αντιμετωπίζει κρίσιμα προβλήματα επιβίωσης. Με «ολίγη νεοφιλελευθερισμού», σύμφωνα με τον Μικροπολιτικό των «Νέων», έχει σοβαρές προοπτικές ανάκαμψης. Διαφορετικά…

Posted at 10:11AM Aug 04, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[3]