Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Κοινωνικές νευρώσεις και πολιτικές ευθύνες

Αν ζούσαν οι πρόγονοί μας και μας έβλεπαν, σίγουρα θα έμεναν άφωνοι. Από το πόσο καλύτερα απ’ αυτούς περνάμε. Κι όμως, νιώθουμε στενάχωρα. Ισως και δυστυχισμένα. Διότι πιστεύουμε πως τα πράγματα δεν πάνε καλά. Και πως η ζωή μας χειροτερεύει.

Οταν ήμουνα φοιτητής μετρούσαμε τα τηλέφωνα, τα ψυγεία και τις τηλεοράσεις για να εντοπίσουμε ρυθμούς ανάπτυξης και δείκτες ευημερίας. Τη χώρα μάστιζε η μετανάστευση, ενώ οι συμφοιτητές μας από την επαρχία δεν είχαν δεύτερο ρούχο να φορέσουν ούτε και περισσευούμενα λεφτά για καφετέριες και νυχτερινές εξόδους. Σούπερ μάρκετ και πολυκαταστήματα αντικρίζαμε μοναχά στον κινηματογράφο. Και η ακρίβεια δεν αποτελούσε ποτέ ζήτημα της καθημερινότητας. Δεν υπήρχαν τότε, σχεδόν, συνταξιούχοι (το ΙΚΑ λ.χ. δεν κάλυπτε ολόκληρη τη χώρα) και ήταν άφαντο το καλάθι της νοικοκυράς, μια και δεν θα ήξερε από πού και με τι να το γεμίσει.

Η σημερινή όμως στενοχώρια δεν είναι αδικαιολόγητη. Οι δείκτες ευημερίας αλλάζουν ανάλογα με τους ρυθμούς και το επίπεδο της ζωής. Μπορεί σήμερα οι τηλεοπτικές συσκευές, τα ιδιωτικά αυτοκίνητα και τα ψυγεία να μην αποδεικνύουν ευημερία και πλούτο. Το πόσα όμως από αυτά μπορεί να έχει ο καθένας υποδηλώνει για κάποιους υστέρηση και δείχνει κοινωνικές διαφορές. Ο αγώνας της ζωής σήμερα είναι το λαχανιασμένο τρέξιμο προς τα πάνω. Και τα όποια αναχώματα προκαλούν σύγχυση και κοινωνικές νευρώσεις.

Πού εντοπίζεται λοιπόν η τρέχουσα κακή διάθεση; Στο ότι η ζωή δεν δείχνει να βελτιώνεται με τους μέχρι τώρα ρυθμούς. Οι νευρώσεις, με άλλα λόγια, της σημερινής μεσαίας τάξης συνδέονται με τις αγωνιώδεις προσδοκίες του αύριο. Κι όχι τόσο με το σήμερα και το χθες. Η ανασφάλεια κυριαρχεί στις διαθέσεις του κόσμου. Κι αυτή προέρχεται από γεγονότα που δεν μπορεί κανείς εύκολα να κατανοήσει. Ούτε μάλιστα να αισθανθεί πως κάποιοι, οι πολιτικοί του ηγήτορες έστω, είναι σε θέση να ελέγξουν.

Η ενέργεια ακριβαίνει, κάνοντας δυσπρόσιτα πολλά καθημερινά κεκτημένα. Η παγκοσμιοποίηση κάνει πλούσιους μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους που μέχρι πρότινος τρέφονταν με ελάχιστους κόκκους ρυζιού. Τώρα απαιτούν κρέας, ψωμί, οπωροκηπευτικά και κοτόπουλα. Κάνοντας την τροφή πανάκριβη. Η ζωή γεμίζει ρίσκα – ανθυγιεινές τροφές, εγκληματικότητα, ανασφάλεια στους δρόμους, ρευστότητα στο κόστος της στέγασης. Ακόμα και το σχολείο δεν προσφέρει πάντα ασφάλεια (βία, ναρκωτικά, αδιάφοροι δάσκαλοι).

Το κόστος εισόδου σήμερα στη μεσαία τάξη έχει ακριβύνει πολύ. Πιο πολλά παιδιά σε πανεπιστήμια και σε καλά σχολεία. Ακριβότερη Υγεία, μια και ζούμε περισσότερο και η επιστήμη μπορεί, με κόστος όμως, στο καθετί να παρεμβαίνει. Απαραίτητη η εξοχική κατοικία. Το κυριότερο όμως είναι η εξαφάνιση της σιγουριάς. Το αύριο είναι γεμάτο ερωτηματικά. Σύμφωνα με τον Peter Gosselin στο μπεστ σέλερ του «High Wire», οι ζωές των σύγχρονων αστών έχουν γίνει «ταυτόχρονα πλουσιότερες αλλά και παρακινδυνευμένες».

Η ανασφάλεια χτυπάει την πόρτα της πολιτικής. Υπάρχει απάντηση; Ζητούνται πολιτικές θέσεις που να εμπνέουν σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Posted at 02:50PM Jun 30, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]