Ανδρέας Ανδριανόπουλος

«Δεν το προβλέπει ο νόμος»

Η αποκρουστική ελληνική δημόσια γραφειοκρατία υπέστη προ ημερών ένα καταλυτικό χτύπημα. Επιχειρηματίες που συνόδευαν τον Ισπανό πρωθυπουργό διατύπωσαν μπροστά στα μούτρα Ελλήνων επίσημων παραγόντων την κατηγορηματική τους άρνηση να επενδύσουν στην Ελλάδα. Αιτία είναι η απίστευτη ελληνική γραφειοκρατία που ακυρώνει προγραμματισμούς, τινάζει στον αέρα με λεπτομέρεια σχεδιασμένους προϋπολογισμούς και γεμίζει κακή διάθεση όποιον έχει την ατυχία να έρθει σε επαφή μαζί της.

Οι διαπιστώσεις αυτές, όμως, δεν φαίνεται να συνέβαλαν στο να ιδρώσει το αφτί της ελληνικής πολιτικής τάξης. Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να θυμάται τις προεκλογικές της εξαγγελίες για «επανίδρυση του κράτους» – που αυτονόητα θα αφορούσε κατά κύριο λόγο τον περιορισμό της γραφειοκρατίας. Η δε αντιπολίτευση, σε όλες της τις εκφράσεις, επιμένει στον αναχρονιστικό κρατισμό. Φιλοδοξία της είναι να κάνει την Ελλάδα όλο και περισσότερο δεμένη με το δημόσιο τομέα. Κάτω από την αφελή πεποίθηση πως θεσπίζοντας ελέγχους, πιστοποιητικά, άδειες και μηχανισμούς διπλοελέγχων όλων αυτών -από άλλες δημόσιες υπηρεσίες βέβαια- θα επιφέρουν εξυγίανση, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα.

Το πράγμα δεν είναι δύσκολο στη βασική του σύλληψη. Απαλλαγή από τα πλοκάμια της γραφειοκρατίας δεν μπορεί παρά να είναι ένας μονοδιάστατος προσανατολισμός. Οχι απλούστευση διαδικασιών. Αλλά κατάργησή τους. Αν δεν ακουσθούν διαμαρτυρίες από την πλευρά των δημοσιοϋπαλληλικών οργανώσεων για κατάργηση αρμοδιοτήτων, ανατροπή κατοχυρωμένων δικαιωμάτων (λ.χ. μεταθέσεις, αποσπάσεις και μετατάξεις) και διευκόλυνση πειθαρχικών ποινών, τότε είναι αυτονόητο πως τίποτε δεν γίνεται. Η αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας προϋποθέτει κινήσεις επίπονες, με πολιτικό κόστος και με αποφασιστικότητα για πραγματικές αλλαγές.

Αλλά απαιτεί και διαφορετικές αντιλήψεις και νοοτροπία. Σε αντίθεση με τις περισσότερες αγγλοσαξονικές χώρες, όπου αν κάτι δεν απαγορεύεται, επιτρέπεται, στην Ελλάδα, με την εκτεταμένη καχυποψία του κράτους απέναντι στους υπηκόους του, αν κάτι κατηγορηματικά δεν επιτρέπεται, απαγορεύεται! Πόσες φορές οι Ελληνες πολίτες δεν έχουν αντιμετωπίσει το δυνάστη γραφειοκράτη με την παγωμένη έκφραση και την τυπική απάντηση: «Δεν το προβλέπει ο νόμος».

Αφού όμως δεν το προβλέπει ο νόμος και άρα κάτι δεν απαγορεύεται, γιατί να μην μπορεί να υλοποιηθεί; Αυτό είναι ζήτημα αλλαγής νομικής φιλοσοφίας. Και παροχής δυνατότητας στις υπηρεσίες του Δημοσίου να αποκτήσουν πρωτοβουλία αλλά και ευθύνες. Αν κάποια τους κίνηση, που ακριβώς δεν προβλέπει ο νόμος, οδηγήσει σε στρεβλώσεις ή αδιέξοδα, να έχουν και την ευθύνη των όποιων συνεπειών. Μονάχα έτσι η χώρα θα αποκτήσει Δημόσια Διοίκηση. Που δεν θα αποτελεί καταφύγιο άβουλων μισθοδοτουμένων. Αλλά έπαθλο δυναμικών νέων ανθρώπων, γεμάτων πάθος για διάκριση και δημιουργία.

Είναι ακατανόητο να ψηφίζονται νόμοι που πολλαπλασιάζουν διαδικασίες, εγκρίσεις, άδειες και ελεγκτικούς μηχανισμούς. Με αποτέλεσμα τη διευκόλυνση της διαφθοράς και του χρηματισμού. Οι πολίτες δεν υπάρχει λόγος για το καθετί να ζητούν άδειες και εγκρίσεις. Με υπεύθυνες δηλώσεις θα πρέπει να γίνονται τα πάντα. Και δειγματοληπτικά οι έλεγχοι. Για να απελευθερωθεί η κοινωνία. Και να κινηθεί δυναμικά η οικονομία.

Posted at 03:51PM Jul 28, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[1]