Αλίκη Κοτζιά

Πλημμύρες και πολιτική

Το 2002 ήταν ένα καλοκαίρι καταστροφικό για τη δυτική και κεντρική Ευρώπη. Η Γερμανία και η Τσεχία έζησαν αυτό που βιώνει αυτές τις μέρες η Βρετανία: πλημμύρες, απόγνωση, θυμό και πολιτική αντιπαράθεση. Και τότε η κατάσταση ήταν τραγική -υπήρχαν νεκροί, άστεγοι, καταστροφές μνημείων. Με τα φαινόμενα της φύσης είναι δύσκολο να τα βάλει ο άνθρωπος.

Posted at 06:25PM Jul 28, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[1]

Από την Πάρις στον ξεχασμένο πόλεμο

Eντύπωση και έκπληξη προκάλεσε, πριν από λίγες μέρες, στο φιλοθεάμον αμερικανικό τηλεοπτικό κοινό η ενέργεια τηλεπαρουσιάστριας πρωινού μαγκαζίνο, η οποία έσκισε τα χαρτιά με τις ειδήσεις μπροστά στην κάμερα, αρνούμενη να ακολουθήσει την ιεράρχηση των προϊσταμένων της.

Posted at 01:44PM Jul 06, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]

Ο… τέταρτος δρόμος του κ. Μπλερ

Το λεξικό του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, βρίσκεται εδώ και καιρό ανοιχτό στη σελίδα που αναλύει τον ορισμό του όρου «υστεροφημία». Αυτή τον απασχολεί, όπως και κάθε πολιτικό που αποχωρεί από την κεντρική πολιτική σκηνή, εκεί όπου πρωταγωνίστησε και δημιούργησε τη «φήμη» του. Η μετάβαση από την εποχή Μπλερ στην εποχή Μπράουν έγινε ήρεμα και σύμφωνα με όλους τους τύπους. Ηταν ένα «βελούδινο» διαζύγιο με την εξουσία.

Posted at 11:46AM Jun 29, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[1]

Το πρωτόκολλο της ηγεσίας

Ιn vino veritas? «Στο κρασί η αλήθεια;». Πολύς λόγος έγινε τις τελευταίες ημέρες στον ευρωπαϊκό Τύπο για το αν ο νέος Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί είχε πιεί ένα ποτηράκι παραπάνω την τελευταία ημέρα της συνόδου των Οκτώ πλουσιότερων χωρών στη Γερμανία. Ο κ. Σαρκοζί δήλωσε κατηγορηματικά, σε συνέντευξή του, ότι δεν πίνει ούτε στάλα και ότι ήταν απλώς λαχανιασμένος από το τζόγκιγκ, όταν εμφανίσθηκε στους δημοσιογράφους που κάλυπταν τη σύνοδο των Οκτώ.

Posted at 12:01PM Jun 22, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]

Οι κυρίες της εξουσίας

Πώς πρέπει να φέρονται οι γυναίκες των πολιτικών ηγετών που αναμφισβήτητα έχουν μεγάλο μερίδιο στην εξουσία; Οπως φαίνεται, η κάθε κοινωνία απαιτεί μια συγκεκριμένη συμπεριφορά από τις πρώτες κυρίες. Η πρώτη κυρία της Γαλλίας για παράδειγμα, η οποία απασχόλησε πολύ το διεθνή Τύπο τις τελευταίες ημέρες, δεν δείχνει να αποτελεί το πρότυπο συζύγου ενός Δυτικού ηγέτη.

Το σκάει από την πρώτη σύνοδο κορυφής στην οποία μετέχει ο σύζυγός της κ. Νικολά Σαρκοζί, δεν πηγαίνει να ψηφίσει στην επαναληπτική ψηφοφορία για τις προεδρικές εκλογές και δηλώνει ότι αντιπαθεί βαθύτατα το πρωτόκολλο το οποίο επιβάλλεται στο μέγαρο των Ηλυσίων. Μειδιώντας βεβιασμένα, εμφανίζεται αρκετά αμήχανη μπροστά στις κάμερες, ενώ τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης έχουν βρει θέμα συζήτησης και δεν το κρύβουν.

Posted at 01:56PM Jun 15, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]

Ο «δύσκολος» κύριος Μπους

Ο πρόεδροςτων Ηνωμένων Πολιτειών είναι το πρόσωπο των ημερών. Περιοδεύει στην Ευρώπη –επιλεκτικά, σε χώρες που θεωρεί ότι υποστηρίζουν τα αμερικανικά συμφέροντα- τεντώνει το σχοινί με τη Ρωσία και προκαλεί νευρικότητα στη Γερμανία.

Για τους ισχυρούς ηγέτες της Ευρώπης, με τους οποίους ο κ. Μπους έχει καθίσει σε πολλά τραπέζια συνόδων και γεύματα εργασίας, είναι ο «δύσκολος» πρόεδρος. Εχει εμμονές, δεν αλλάζει εύκολα γνώμη και είναι προσηλωμένος σε μια «δική του» Αμερική. Η θητεία του κ. Μπους λήγει σε ενάμιση χρόνο και η διεθνής κοινότητα δεν έχει λάβει απαντήσεις σε ερωτήματα που συνδέονται με επιλογές του πρώτου χρόνου της οκταετίας του. Η αιματηρή εκστρατεία στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, που άλλαξε τους γεωστρατηγικούς συσχετισμούς στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και προκάλεσε ένα μικρό Βιετνάμ για τις ΗΠΑ, ακόμη εξετάζεται από τους αναλυτές. Εκτός από τους προφανείς στόχους – τα πετρέλαια, το άνοιγμα στην κεντρική Ασία- που έχουν αναλυθεί κατά κόρον εδώ και τέσσερα χρόνια, το ερώτημα παραμένει. Οπως φαίνεται, ο κ. Μπους είχε κάνει ευαγγέλιο τη ρήση του Ζορζ Κλεμανσό ότι «ο πόλεμος είναι πολύ σημαντική υπόθεση για να την αφήσουμε στους στρατιωτικούς».

Ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράκ, θέλοντας ίσως να χαράξει μια διαφορετική πορεία από αυτήν του πατέρα του –που απέφυγε να φθάσει το 1991 στη Βαγδάτη, ακούγοντας το σύμβουλό του Σκόουκροφτ, ο οποίος πίστευε ότι «από το Ιράκ δεν βγαίνεις εύκολα νικητής». Αλλη εποχή ή σώφρων λογισμός; Η ιστορία τελικά θα μιλήσει. Ποιος είναι πραγματικά ο πεισματάρης και συνάμα προσηνής πρόεδρος, που του αρέσουν τα αστεία και το γυμνασιακό χιούμορ; Μιλάει για πόλεμο με την ίδια ευκολία που αστειεύεται με τον Μπόνο. Εχει πάντα έναν καλό λόγο ή μια παρατήρηση για τους άλλους ηγέτες και παρά τις φιλίες του δεν μετακινείται από τις απόψεις του –το γνωρίζει καλά αυτό ο Τόνι Μπλερ.

Ο πολυταξιδεμένος πρόεδρος, μέχρι την εκλογή του δεν είχε βγει πολλές φορές από το Τέξας, όπου ήταν (επιτυχημένος) κυβερνήτης. Ακόμη και σήμερα, προτιμά την ησυχία του ράντσου του, όπου περνά τις οικογενειακές διακοπές και ήσυχα Σαββατοκύριακα. Οι ψυχολόγοι που μελετούν το προφίλ του προέδρου μιλούν για ένα απλό άνθρωπο, με μανιχαϊστική αντίληψη, που αναζητεί πάντοτε τον καλό και τον κακό σε μια ιστορία. Ενα γιο που θέλησε να ξεπεράσει τον ήρωα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πατέρα του –εξέχον μέλος της πολιτικο-οικονομικής ελίτ των ΗΠΑ.
Παρά τα εύκολα χαμόγελα και την καλή παρέα, ο κ. Μπους έχει συγκεκριμένο πλάνο για την ασφάλεια, τους φίλους του στην Ευρώπη και τους εχθρούς του σε Ανατολή και Δύση. Οι κλιματικές αλλαγές δεν τον απασχολούν πολύ ούτε και η υστεροφημία του, όπως φαίνεται. Αν και άλλοι Αμερικανοί πρόεδροι προσπάθησαν να κτίσουν το προφίλ του καλού ηγέτη στη δεύτερη θητεία τους, εκείνος δείχνει να αδιαφορεί και παραμένει πιστός στις θέσεις του, γνωρίζοντας ότι ενδεχομένως θα αποχωρήσει από το Λευκό Οίκο με πολύ χαμηλή δημοτικότητα. Το θέμα το αντιμετώπισε με χιούμορ πρόσφατα: «Δεν μπορώ να πω ότι είμαι και στα καλύτερά μου», είχε πει σχολιάζοντας τα αποτελέσματα δημοσκόπησης που συνδυάζονταν με μια πολύ αιματηρή εβδομάδα στο Ιράκ.

Ποια θα είναι η τελευταία «καλή» πράξη του κ. Μπους πριν αφήσει την εξουσία; Ο Μπιλ Κλίντον προσπάθησε να λύσει το Μεσανατολικό και απέτυχε. Ο Μπους ίσως είναι πιο ρεαλιστής και δεν προσπαθήσει τίποτα...

Posted at 11:04AM Jun 08, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]

Finito la musica

Ο Ρομάνο Πρόντι μοιάζει με μαέστρο που έχασε τη μπαγκέτα του… Απογοητευμένος από τα φάλτσα της ορχήστρας, δήλωσε προχθές ότι «θα αλλάξει μουσική»… Στη χώρα της όπερας, δεν είναι παράξενο να μιλάει ο πρωθυπουργός με μουσικές παραβολές, θέλοντας να υπογραμμίσει την ενδοκυβερνητική ασυνεννοησία.

Ενα χρόνο μετά την εκλογή της «Ενωσης», ενός ετερόκλητου κεντρο-αριστερού συνασπισμού, αποτελούμενου από εννέα κόμματα– από σκληροπυρηνικούς κομμουνιστές, ανένταχτους αριστερούς, οπαδούς του κινήματος της αντι-παγκοσμιοποίησης, Πράσινους, και τροτσκιστές- υπό την ηγεσία του «νοικοκύρη» αλλά καθόλου χαρισματικού πρώην προέδρου της Κομισιόν, η Ιταλία βρίσκεται για μια ακόμη φορά ενώπιον μιας από τις γνωστές πολιτικές κρίσεις με την εσωστρέφεια και την αστάθεια να χαρακτηρίζουν άλλη μια μεταπολεμική ιταλική κυβέρνηση. Παρενθετικά, πάντως, θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι κυβερνητικές κρίσεις στην Ιταλία δεν παραλύουν τους θεσμούς στη χώρα. Τα πάντα λειτουργούν, οι βραχύβιες κυβερνήσεις όμως στις οποίες είναι συνηθισμένοι οι Ιταλοί -που δεν εκστομίζουν συχνά το «καταλληλότερος»- έχουν επιπτώσεις στην οικονομία.

Η κακοφωνία στην ιταλική ορχήστρα του κ. Πρόντι ακούγεται πιο έντονα μετά τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Η Κεντροαριστερά έχασε τις μεγαλύτερες πόλεις του πλούσιου Βορρά εκτός από τη Γένοβα, ενώ στο φτωχό Νότο –όπου οι κοινωνίες είναι σαφώς πιο συντηρητικές- ο κεντροδεξιός «Πόλος των Ελευθεριών» διατήρησε τις δυνάμεις του. Οι δημοσκοπήσεις είναι σαφείς : το 60% των πολιτών δεν έχει εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση. Ο Ιταλός πρωθυπουργός προσπάθησε να υποβαθμίσει τη σημασία των δημοτικών εκλογών. Δεν μπορεί όμως να καλύψει την ενδοκυβερνητική διαμάχη, που υπέφωσκε και ξέσπασε την επόμενη μέρα. Οι «Τάιμς» μίλησαν για «κυβέρνηση σε σύγχυση» και «τιμωρία του Πρόντι».

Ο πρωθυπουργός προέτρεψε τους ετερόκλητους συμμάχους του να σταματήσουν την εσωστρέφεια, απειλώντας με αποχώρηση και επεσήμανε ότι θα αλλάξει μουσική. Οι απειλές έπιασαν τόπο στους ηγέτες των Δημοκρατών της Αριστεράς (του μεγαλύτερου κόμματος της Ενωσης) και της Μαργαρίτας, κυρίους Φασίνο και Ρουτέλι, που άφησαν για λίγο την αμφισβήτηση στην άκρη και δέχθηκαν να γίνει ο κ. Πρόντι πρόεδρος του «Δημοκρατικού Κόμματος» που θα προκύψει σύντομα από την ένωση των δύο κομμάτων.

Ωστόσο, δεν είχαν την ίδια άποψη οι άλλοι εταίροι του. Οι Κομμουνιστές και οι Πράσινοι κρίνουν ότι το νέο κόμμα θα οδηγηθεί περισσότερο στο κέντρο και θα υποβαθμισθεί η αριστερή ομάδα της κυβέρνησης. Ο κομμουνιστής Φάουστο Μπερτινότι- ο οποίος προκάλεσε την πτώση της πρώτης κυβέρνησης Πρόντι το 1997 και ήταν έτοιμος να πράξει το ίδιο τον περασμένο Φεβρουάριο, αποχωρώντας από την ψηφοφορία στη Γερουσία για τα ιταλικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν- περιμένει τον πρωθυπουργό στη γωνία.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η κυβέρνηση Πρόντι θα αντιμετωπίσει και πάλι ένα αδιέξοδο σαν αυτό του περασμένου Φεβρουαρίου. Ο επικεφαλής της κεντροδεξιάς κ. Μπερλουσκόνι ζητεί την «κεφαλή του επί πίνακι», ενώ ο πρόεδρος της Confidustria (του ιταλικού ΣΕΒ) κ. Λούκα ντι Μοντετζέμολο, κατήγγειλε τον κρατικό παρεμβατισμό διαμηνύοντας με τον τρόπο του ότι σταματά η όποια ανοχή του κλάδου των βιομηχάνων στην κυβέρνηση.

Posted at 10:49AM Jun 01, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]

Στοίχημα για δύο

Ο Γκόρντον Μπράουν είναι ο Βαν Μόρισον της πολιτικής: στριφνός αλλά εξαιρετικός», έλεγε πρόσφατα στο αμερικανικό περιοδικό «Τάιμ» ο γνωστός μουσικός και ακτιβιστής, Μπομπ Γκέλντοφ, αναφερόμενος στον πρωθυπουργό εν αναμονή στη Βρετανία. Ο 56χρονος Σκοτσέζος πολιτικός, ο οποίος σίγουρα δεν διαθέτει το επικοινωνιακό χάρισμα του Τόνι Μπλερ, αναμένεται να μεταφέρει το φλέγμα του στην Ντάουνινγκ Στριτ.

Ο Γκόρντον Μπράουν θα αναλάβει τα ηνία του κόμματος και του κράτους σε μια εποχή που δεν είναι και πολύ ρόδινη για τους Εργατικούς. Ο κ. Μπλερ του αφήνει ως κληρονομιά τη χαμηλή δημοτικότητα του κόμματος έναντι των Τόρις που εμφανίζονται ανανεωμένοι μετά την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ντέιβιντ Κάμερον. Η βρετανική πολιτική σκηνή θυμίζει σε πολλά το χειμώνα του 2004 στη χώρα μας. Εκείνη την εποχή, ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Κώστας Σημίτης εγκατέλειπε την αρχηγία του Σοσιαλιστικού Κόμματος, -διατηρώντας, ωστόσο, τον πρωθυπουργικό θώκο- και παρέδιδε «τα κλειδιά» της Χαριλάου Τρικούπη στον κ. Γιώργο Παπανδρέου.

Αν αρέσκεται κανείς σε συγκρίσεις και προβλέψεις, θα μπορούσε να πει ότι η ήττα περιμένει τον κ. Μπράουν στις επόμενες εκλογές. Η διαφορά είναι ότι ο Γκόρντον Μπράουν, ο άνθρωπος που περίμενε υπομονετικά επί δεκατρία χρόνια το φίλο του Τόνι Μπλερ να του ανοίξει την πόρτα του αριθμού 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, θα έχει τουλάχιστον δύο χρόνια μπροστά του μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση- διάστημα αρκετά μεγάλο για την πολιτική, όπου συχνά παρατηρούνται ανατροπές- για να προετοιμάσει το κλίμα. Επίσης, μια δεύτερη και ειδοποιός διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ο Γκόρντον Μπράουν είναι «πρωθυπουργός σε αναμονή» από την ιστορική συμφωνία που είχε κάνει με τον Τόνι Μπλερ στο εστιατόριο «Γρανίτα» πριν από δεκατρία χρόνια να «μοιραστούν» την εξουσία του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο κ. Μπράουν, όλα αυτά τα χρόνια, προετοιμαζόταν. Εξάλλου, όλο το οικονομικο-πολιτικό οικοδόμημα του «μπλερισμού» ήταν ουσιαστικά δικό του.

Σκληρή δουλειά περιμένει λοιπόν τον Ντέιβιντ Κάμερον, το νέο και φωτογενή αρχηγό των Τόρις -τον πιο ικανό ηγέτη των Συντηρητικών μετά την βαρόνη κ. Θάτσερ, σύμφωνα με ορισμένους σχολιαστές. Ο «Τόρι Μπλερ», όπως τον αποκαλούν οι άσπονδοι φίλοι του, γνωρίζει τι τον περιμένει. Στοχεύοντας στο πολιτικό κέντρο, από όπου αντλεί ψήφους και υποστήριξη τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση Μπλερ, ο Κάμερον θα έχει σκληρό ανταγωνισμό από τον Γκόρντον Μπράουν. Η κριτική λέει ότι ο μεν κ. Κάμερον έχει επικοινωνιακό χάρισμα, ικανότητες κι έδωσε πνοή σε ένα κουρασμένο κόμμα, προσφέροντάς του προοπτική νίκης. Ο δε κ. Μπράουν μπορεί να είναι στριφνός –και δύσκολα θα τον καλούσες να πιείτε μια μπίρα στο pub, όπως λέει ο Μπομπ Γκέλντοφ- αλλά έχει πολιτική πείρα.

Το βέβαιο είναι πως η βρετανική πολιτική ζωή θα αλλάξει αρκετά μέσα στα επόμενα δύο χρόνια και ότι θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Ατλαντιστές - αλλά λιγότερο ενθουσιώδεις με την κυβέρνηση Μπους από τον Τόνι Μπλερ - οι δύο πολιτικοί υποστηρίζουν ένα νέο πολιτικό ύφος. Μιλούν ανοιχτά για τα οικογενειακά τους προβλήματα και αντιμετωπίζουν με σθένος προσωπικές τραγωδίες. Κατά τραγική ειρωνεία και οι δύο έχουν παιδιά με προβλήματα υγείας: Ο κ. Μπράουν έχει θρηνήσει την απώλεια ενός παιδιού και σήμερα, το μικρότερο από τα δύο παιδιά του έχει κυστική ίνωση, ενώ το ένα από τα τρία του κ. Κάμερον είναι τετραπληγικό.

Posted at 06:54PM May 25, 2007 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]